Menu
• Strona główna
• Aktualności
Newsy Diakonat.pl
- Newsy Katolik.pl
Nowości w serwisie
• Wszystko o diakonacie
Czym jest diakonat?
Diakonat stały w Polsce
Diakonat czasowy
Historia Diakonatu
• Dokumenty i bibliografia
Czytelnia
Bibliografia
• Liturgia i kult
Liturgia
Święci i błogosławieni
• Linki
 
 
 
 
info@diakonat.pl
Próby i przyczyn przywrócenia diakonatu stałego
 

Rozważając historię wysiłków zmierzających do przywrócenia diakonatu można wspomnieć np. postanowienia Soboru Trydenckiego, który zamierzał przywrócić święcenia wyższe, zgodnie z ich własną naturą, tak jak były pojmowane w pierwotnym Kościele. Dopiero jednak znacznie później dojrzała myśl, aby to ważne święcenie zostało przywrócone jako prawdziwie odrębny stały stopień święceń. Do sprawy tej nawiązał krótko papież Pius XII.

Wreszcie dopiero Sobór Watykański II zadośćuczynił prośbom i życzeniom, aby tam, gdzie będzie tego wymagało dobro dusz, przywrócić diakonat stały:

  • stanowiący jakby formę święcenia pośredniego między wyższymi stopniami a pozostałym ludem Bożym,
  • jako wykładnik potrzeb i życzeń chrześcijańskich Wspólnot,
  • jako przypomnienie służby czyli diakonii Kościoła w chrześcijańskich wspólnotach lokalnych,
  • jako znak lub tajemnicę (sakrament) samego Chrystusa Pana, który "nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć" (por. Mt 20, 28).

Ojcowie soborowi zdając sobie dobrze sprawę, że "te posługiwania niezmiernie konieczne dla życia chrześcijańskiego, przy obowiązującej dziś karności Kościoła łacińskiego, w licznych regionach z trudem tylko mogą być wypełniane", pragnąc bardziej zaradzić tej sprawie, roztropnie zadecydował "o możliwości przywrócenia w przyszłości diakonatu jako właściwego i stałego stopnia hierarchicznego". Chociaż niektóre funkcje diakonów zwykło się rzeczywiście zlecać, zwłaszcza w krajach misyjnych, mężczyznom świeckim, jednakże wypada, aby tych, "którzy wypełniają prawdziwie diakońskie posługiwanie... umacniać przez obrzęd włożenia rąk przekazany tradycją apostolską i łączyć ściśle z ołtarzem, by przez sakramentalną łaskę diakonatu skuteczniej wypełniali swoje posługiwanie".

Z tych to racji w czasie trzeciej sesji Soboru, jaka miała miejsce w październiku 1964 roku, zatwierdzili Ojcowie zasadę dotyczącą odnowy Diakonatu. W następnym miesiącu listopadzie została promulgowana Konstytucja dogmatyczna "Lumen Gentium", której artykuł 29 precyzuje główne sprawy związane z tym stanem: "Na niższym szczeblu hierarchii stoją diakoni, na których nakłada się ręce nie dla kapłaństwa, lecz dla posługi". Umocnieni bowiem łaską sakramentalną, w posłudze liturgii, słowa i miłości służą ludowi Bożemu w łączności z biskupem i jego prezbiterium.

W ten sposób ukazywano właściwą naturę święcenia, które nie powinno być uważane jako zwykły stopień do kapłaństwa, lecz winno wyróżnić się niezmazalnym swoim charakterem, szczególną swoją łaską tak, ażeby ci którzy są do niego powoływani, mogli na sposób stały służyć „tajemnicom Chrystusa i Kościoła”. Ponieważ jednak nie było konieczności wznowienia diakonatu stałego w całym Kościele łacińskim, dlatego "do kompetentnych" terytorialnych konferencji Biskupów, za aprobatą samego Papieża, należy rozstrzyganie, czy i gdzie jest rzeczą pożyteczną ustanowić tego rodzaju diakonów dla sprawowania opieki duszpasterskiej".

Równocześnie zaistniała konieczność dostosowania do współczesnych warunków tego wszystkiego, co dotyczy diakonów przygotowujących się do kapłaństwa i to w ten sposób, ażeby wykonywanie diakonatu było rzeczywiście próbą życia, dojrzałości i zdatności do podjęcia kapłańskiej posługi, jakiej domagała się dawna dyscyplina od kandydatów do prezbiteratu. Z tej to racji Paweł VI wydał 18 czerwca 1967 roku motu proprio „Sacrum Diaconatus Ordinem", w którym zostały zawarte odpowiednie przepisy kanoniczne dotyczące diakonatu stałego. Dnia 17 czerwca następnego roku Apostolską Konstytucją "Pontificalis Romani Recognitio" zatwierdzono nowy obrzęd święceń Diakonatu, Prezbiteratu i Biskupstwa, określając równocześnie materię i formę tych święceń. W motu proprio „Ad pascendum” określono, jakie posługi winni wykonywać kandydaci do diakonatu przed przyjęciem sakramentu oraz kiedy i w jaki sposób mają podjąć obowiązki celibatu i modlitwy liturgicznej. Ponieważ wejście do stanu duchownego przesunięto do diakonatu, dlatego zniesiono obrzęd pierwszej tonsury, przez który człowiek świecki stawał się duchownym. Wprowadzono jednak w związku z tym nowy obrzęd, w którym ten, kto pragnie przyjąć Diakonat, wyjawia publicznie swoją wolę ofiarowania się Bogu i Kościołowi dla wykonywania przyjmowanych święceń Kościół ze swej strony przyjmuje tę ofiarę, a tego, który ją składa, wybiera i wzywa, by przygotował się do przyjęcia święceń. W ten też sposób zostaje on prawnie włączony do grona kandydatów do Diakonatu.

Od czasu Soboru Watykańskiego II Kościół łaciński przywrócił diakonat "jako właściwy i trwały stopień hierarchiczny", podczas gdy Kościoły wschodnie zachowały go nieprzerwanie. Diakonat stały, który może być udzielany żonatym mężczyznom, stanowi znaczne wzbogacenie posłania Kościoła. Istotnie, jest czymś właściwym i pożytecznym, by mężczyźni, którzy pełnią w Kościele prawdziwie posługę diakona, czy to w życiu liturgicznym i duszpasterskim, czy to w pracy społecznej i charytatywnej, "byli umacniani przez obrzęd włożenia rąk przekazany tradycją apostolską i złączeni ściślej z ołtarzem, aby przez sakramentalną łaskę diakonatu mogli skuteczniej wykonywać swoją służbę".

 
  Licznik odwiedzin: 500088  projekt: InfoGrafNet

Wersja PL
Wersja EN
Wersja DE
Wersja FR
Wersja IT