Gilduin (imię oznaczające w staro-wysoko-niemieckim „przyjaciel zemsty”) był postacią historyczną, diakonem i kanonikiem żyjącym w XI wieku we Francji, znanym jako zwolennik reform gregoriańskich w Kościele.
Hagiografia:
Urodził się około 1052 roku w Combourg koło Rennes we Francji, w potężnej rodzinie feudalnej. Był synem szlachcica Riwallona de Dol i Aremburge du Puiset. Jego rodzina była głęboko osadzona w strukturach kościelnych; jego stryj, Junguenée, był arcybiskupem Dol.
W czasach, gdy nepotyzm, symonia (handel stanowiskami kościelnymi) i łamanie celibatu były powszechne wśród kleru, Gilduin wyróżniał się pobożnością i czystością moralną. W 1072 roku, w wieku 20 lat, został diakonem i kanonikiem w katedrze w Dol.
Miejscowym arcybiskupem był wówczas Juhel (Juthaël), który kupił swój urząd i żył w publicznym związku małżeńskim, za co został ostatecznie ekskomunikowany i zdetronizowany przez papieża Grzegorza VII w 1076 roku. Gilduin natomiast popierał dążenia reformatorskie papieża.
Po usunięciu Juhela, Gilduin, ze względu na swoją nieskazitelną reputację, został wybrany na nowego arcybiskupa Dol. Uważał się jednak za zbyt młodego (miał 23 lata) i niedoświadczonego do pełnienia tej funkcji. W związku z tym udał się do Rzymu w towarzystwie opata Évena z Rennes i przekonał papieża Grzegorza VII, by ten mianował arcybiskupem Évena, na co papież wyraził zgodę.
Śmierć i kult:
W drodze powrotnej z Rzymu Gilduin odwiedził Chartres, rodzinne miasto swojej matki. Tam zachorował na gorączkę i zmarł 27 stycznia 1077 roku w klasztorze Saint-Père-en-Vallée. Został pochowany w kościele klasztornym.
Wspomnienie liturgiczne:
- Święto katolickie: 27 stycznia
- Przeniesienie relikwii: 18 marca
- Patron: Pielgrzymów
opr. D. Chmielewski