Święty Abdiszo (syryj. ʿAbdišoʿ/ʿBhedhišoʿ– co oznacza „Sługa Jezusa”) to diakon i męczennik starożytnego Kościoła Wschodu z IV wieku.
Abiszo żył w IV wieku w Mezopotamii (dzisiejsze pogranicze Iraku i Turcji), na terenach podległych ówczesnemu Imperium Perskiemu (Sasanidów). Za panowania króla Szapura II wybuchły tam jedne z najkrwawszych w historii prześladowań chrześcijan. Jako diakon, został uwięziony z rozkazu władcy wraz ze swoim ordynariuszem – biskupem Heliodorosem z Bet Zabdai (starożytne miasto nad Tygrysem).
Po deportacji chrześcijan w głąb Persji, w prowincji Masabadan doszło do masowej egzekucji. Śmierć ponieśli tam następca Heliodorosa, biskup Dausa (Dusa), oraz 275 innych chrześcijan. Diakon Abdiszo również został skazany na ścięcie. Kat zadał mu cios mieczem, jednak rana nie okazała się śmiertelna i diakon w cudowny sposób przeżył egzekucję. Przez kolejne 30 dni Abdiszo ukrywał się w miejscu kaźni. Nocami grzebał ciała pomordowanych współbraci, a za dnia modlił się i głosił Ewangelię okolicznym mieszkańcom, ucząc wieśniaków drogi do zbawienia poprzez prawdziwą wiarę.
Jego działalność apostolska wzbudziła gniew lokalnego rządcy (pana wioski), który kazał go pojmać i zakuć w łańcuchy. Przez 4 dni diakon był poddawany torturom, głodzony i zmuszany do wyrzeczenia się Chrystusa oraz zaprzestania nauczania. Abdiszo kategorycznie odmówił porzucenia wiary. Na mocy wyroku pana wioski (lokalnego urzędnika perskiego) został ostatecznie ścięty. Tradycja hagiograficzna datuje jego chwalebną śmierć na 345 rok.
W tradycji syryjskiej i Kościołach wschodnich wspominany jest najczęściej w grupie męczenników perskich (wspólnie z bp. Heliodorosem i towarzyszami) w okolicach kwietnia lub 20 sierpnia.
W ikonografii przedstawiany jest w szatach diakońskich (z mariackim orarionem), często z mieczem, palmą męczeńską lub zwojem symbolizującym nauczanie wieśniaków.