Święty Aleksander Medwiediew, diakon (ros. Александр Нилович Медведев) służył w tej samej parafii i poniósł męczeństwo w tym samym okresie co kapłan Piotr (Snieżnicki). W oficjalnych kalendarzach liturgicznych Cerkwi prawosławnej ich wspólne wspomnienie przypada na 10 września (według kalendarza gregoriańskiego).
Aleksander Medwiediew urodził się w 1889 roku. Po ukończeniu przygotowania duchownego przyjął święcenia diakonatu. Został skierowany do posługi w cerkwi Narodzenia św. Jana Chrzciciela w dużej wsi Bolszoje Trifonowo (gubernia permska, dzisiejszy obwód swierdłowski na Uralu). W parafii tej młody diakon Aleksander służył u boku proboszcza Piotra Snieżnickiego. Gdy w 1917 i 1918 roku wybuchła rewolucja bolszewicka i na Uralu rozpoczął się krwawy czerwony terror, obaj duchowni – pomimo realnego zagrożenia życia, masowych aresztowań i grabieży świątyń – podjęli świadomą decyzję, że nie porzucą swoich wiernych i będą odprawiać nabożeństwa tak długo, jak to możliwe.
Pod koniec lata 1918 roku do wsi wkroczył oddział agresywnych krasnoarmiejców (żołnierzy Armii Czerwonej). Diakon Aleksander został natychmiast aresztowany pod fałszywym zarzutem „działalności kontrrewolucyjnej” i sprzyjania Białej Armii. Czerwoni wywieźli go na pobliską stację kolejową Jegorszyno. Tam, 10 września 1918 roku, 29-letni ojciec Aleksander został bez sądu i śledztwa w bestialski sposób porąbany szablami przez bolszewickich żołnierzy. Niedługo później, z rąk tego samego oddziału, śmierć męczeńską poniósł jego proboszcz, o. Piotr Snieżnicki.
Ciała zamordowanych duszpasterzy zostały potajemnie i z wielką czcią pochowane przez ocalałych parafian na placu przycerkiewnym, bezpośrednio za ołtarzem ich macierzystej świątyni w Bolszoje Trifonowo.
Święty diakon Aleksander Medwiediew został oficjalnie kanonizowany 17 lipca 2002 roku przez Święty Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Został włączony do wielkiego Soboru Nowomęczenników i Wyznawców oraz do lokalnego Soboru Świętych Ziemi Permskiej i Ekaterynburskiej.