Święty Alfeusz (Korbańskij), diakon i męczennik (ros. Алфей Анатольевич Корбанский), to nowomęczennik prawosławny, który poniósł śmierć w wyniku sowieckich prześladowań religijnych.
Urodził się 18 listopada 1871 roku (według archiwów FSB w 1873 roku) w Wołogdzie w rodzinie prawosławnego kapłana, proboszcza cerkwi Piatnickiej. Ukończył Wołogodzkie Seminarium Duchowne. Po przyjęciu święceń diakonatu przez 34 lata (w latach 1896–1930) wiernie służył w cerkwi Pokrowa Matki Bożej na Kozlenie w Wołogdzie. Po jej zamknięciu przez władze komunistyczne przeniósł się do cerkwi Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Był człowiekiem skromnym, miał żonę i czwórkę dzieci. Zapamiętano go jako duchownego o wyjątkowej wrażliwości liturgicznej – podczas modlitw za zmarłych często płakał ze wzruszenia.
W nocy z 29 na 30 czerwca 1937 roku (oficjalna data w dokumentach to 2 lipca) został aresztowany przez NKWD w ramach masowych czystek uderzających w duchowieństwo. Przedstawiono mu fałszywe zarzuty „działalności kontrrewolucyjnej, agitacji antysowieckiej oraz propagowania faszyzmu”. Diakon Alfeusz podczas brutalnych przesłuchań nie przyznał się do winy i nikogo nie wydał. Skrajnie wycieńczony śledztwem i fatalnymi warunkami sanitarnymi, zmarł 6 sierpnia 1937 roku w szpitalu więziennym w Wołogdzie. Jako oficjalną przyczynę zgonu podano przewlekły nieżyt żołądka.
Dnia 9 marca 1970 roku Prezydium Sądu Obwodowego w Wołogdzie całkowicie oczyściło go z dawnych zarzutów politycznych. Święty Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego zaliczył go w poczet Świętych Nowomęczenników i Wyznawców 17 lipca 2001 roku. Wspomnienie liturgiczne przypada na dzień jego śmierci – 6 sierpnia (według kalendarza juliańskiego: 24 lipca). Szczególnie czczony jest w Metropolii Wołogodzkiej, gdzie w jego dawnej parafii znajdują się poświęcone mu ikony.