Święty Amor z Amorbach to wczesnośredniowieczny mnich i pustelnik, uważany za założyciela opactwa w Amorbach oraz patrona cudownego źródełka Amorsbrunn. Choć zakorzeniona tradycja przypisuje mu kluczową rolę w chrystianizacji regionu Odenwaldu, jego historyczność nie została jednoznacznie potwierdzona przez współczesne badania naukowe.
Według legend hagiograficznych Amor miał pochodzić z Akwitanii (południowo-zachodnia Francja) i urodzić się około 694 roku. Wstąpił do klasztoru Saint-Maur-des-Fossés pod Paryżem. Tam spotkał św. Pirmina († 755), biskupa misyjnego, pod którego wpływem podjął decyzję o wyruszeniu na misje do kraju Franków. Podróżując przez górzyste tereny Odenwaldu (dzisiejsze pogranicze Bawarii, Hesji i Badenii-Wirtembergii), zmęczony trudami drogi mnich poszukiwał wody. Znalazłszy leśne źródło, postanowił osiąść tam jako pustelnik.
Z czasem wokół ascety zaczęli gromadzić się uczniowie pragnący naśladować jego styl życia pod jego duchowym kierownictwem. Ponieważ otoczenie źródła było zbyt ciasne, w 734 roku w pobliskiej dolinie rzeki Mud wzniesiono klasztor. Od imienia założyciela miejsce to zyskało nazwę Amorbach, a samo źródło – Amorsbrunn (fons Amoris).
Amor, znany wiernym głównie jako opat, posiadał prawdopodobnie święcenia diakona i kierował tą wspólnotą przez 43 lata. Zmarł w 746 roku i został pochowany obok wybudowanej przy źródle kapliczki Matki Bożej.
W oficjalnym, ogólnokościelnym Martyrologium Romanum postać św. Amora nie występuje. Został on jednak wpisany do Martyrologium Gallicanum pod dniem 8 października, natomiast lokalnie (w rejonie Amorbach) jego wspomnienie liturgiczne przypada na 17 sierpnia.
W sztuce sakralnej przedstawiany jest dwojako, co odzwierciedla ewolucję jego legendy:
- Jako pielgrzym – kamienna rzeźba z 1446 roku w kaplicy Amorsbrunn ukazuje go w stroju pątnika, trzymającego w ręku model ufundowanego kościoła.
- Jako opat benedyktyński – obraz z 1680 roku umieszczony w ołtarzu bocznym kościoła w Amorbach przedstawia go w stroju zakonnym z atrybutami władzy opackiej, nawiązując do późniejszego benedyktyńskiego charakteru tamtejszego klasztoru.