Święty Arenus był wczesnochrześcijańskim diakonem i męczennikiem, który poniósł śmierć za wiarę w Aleksandrii w Egipcie. W tradycji hagiograficznej jego wspomnienie liturgiczne przypada na 19 maja (co odpowiada dacie XIV Kalendas Junii w kalendarzach opartych na klasycznym kalendarzu rzymskim).
Ze względu na skąpość zachowanych źródeł z pierwszych wieków chrześcijaństwa, jego postać przetrwała głównie w starożytnych spisach liturgicznych. Arenus żył i pełnił swoją posługę w Aleksandrii – jednym z najważniejszych, a zarazem najbardziej burzliwych ośrodków wczesnego chrześcijaństwa i teologii. Jako diakon Kościoła aleksandryjskiego, Arenus nie tylko asystował lokalnym kapłanom i biskupom podczas sprawowania świętych obrzędów, ale przede wszystkim był odpowiedzialny za działalność charytatywną.
Choć dokładne akta pasji (szczegółowy opis tortur i bezpośredniego sposobu egzekucji) nie zachowały się do naszych czasów w formie rozbudowanej opowieści, źródła hagiograficzne jednoznacznie przypisują mu tytuł męczennika.
Podobnie jak tysiące innych duchownych w Egipcie, Arenus został aresztowany przez władze rzymskie. Postawiony przed pogańskim trybunałem, odmówił wyparcia się wiary w Jezusa Chrystusa i nie złożył nakazanego kultem państwowym kadzidła przed posągami rzymskich bóstw lub cesarza. Za tę nieugiętość został skazany na śmierć i stracony w Aleksandrii.
Pamięć o diakonie Arenusie nie zaginęła dzięki starożytnym i średniowiecznym zapisom kalendarzowym oraz kompilacjom hagiograficznym.Imię diakona Arenusa z Aleksandrii pojawia się w dawnych kodeksach i odpisach powiązanych z tym fundamentalnym, starożytnym spisem męczenników (Martyrologium Hieronymianum). Monumentalne, krytyczne dzieło hagiograficzne pisane przez uczonych jezuitów (bollandystów) wymienia św. Arenusa, diakona i męczennika z Aleksandrii, dokładnie pod datą 19 maja. W tych samych spisach tego dnia wspominani są również inni wczesnochrześcijańscy herosi wiary, m.in. św. Polioch z Cezarei Kapadockiej czy św. Akolut (Kolluthus) z egipskiej Tebaidy.
W ikonografii święty ten, z racji posiadanych święceń, bywa ukazywany w tradycyjnym stroju diakońskim (dalmatyce) z atrybutami przynależnymi męczennikom, takimi jak palma męczeńska lub księga Ewangelii.