Święty Benignus był wczesnochrześcijańskim diakonem i męczennikiem, którego wspomnienie liturgiczne przypada na 6 czerwca (w niektórych martyrologiach lokalnych również na 1 maja).
Według tradycji hagiograficznej i legend spisanych około VI wieku (głównie skatalogowanych jako BHL 8676), Benignus służył jako diakon (lub archidiakon) u boku świętego Wincentego (Vincentiusa), pierwszego biskupa Bevagna (starożytna Mevania we Włoszech). Obaj duchowni prowadzili gorliwą działalność ewangelizacyjną w centralnej Italii na przełomie III i IV wieku.
Ich działalność przypadła na czas panowania rzymskiego cesarza Dioklecjana, który w 303 roku wszczął jedne z najkrwawszych i najbardziej systematycznych prześladowań chrześcijan w historii Imperium Rzymskiego.
Biskup Wincenty i diakon Benignus zostali uwięzieni z powodu odmowy złożenia pogańskich ofiar rzymskim bóstwom. Byli poddawani brutalnym przesłuchaniom i torturom, mającym na celu złamanie ich wiary. Tradycja hagiograficzna podaje, że wraz z nimi cierpiała i poniosła śmierć grupa współwyznawców. W zależności od wersji hagiografii (oraz ewentualnego zbiegu z innymi legendami z tamtego okresu, np. Legendą o Dwunastu Syryjczykach), liczba ta waha się od kilku zidentyfikowanych towarzyszy do symbolicznej liczby 600 męczenników z Bevagna, którzy mieli nawrócić się pod wpływem świadectwa biskupa i jego diakona, a następnie oddać życie za Chrystusa.
Diakon Benignus został stracony (według niektórych przekazów skazany na ścięcie lub zmarł w wyniku tortur) krótko przed swoim biskupem. Wincenty poniósł śmierć męczeńską 6 czerwca, co stało się głównym dniem wspomnienia całej grupy męczenników z Mevanii.
Ciała męczenników zostały potajemnie zabrane przez tamtejszych chrześcijan i pochowane na obszarze zwanym Campo Salutis w pobliżu murów Bevagna.
Współcześnie św. Wincenty jest głównym patronem Bevagna, a w mieście wzniesiono kościół dedykowany jego pamięci (Chiesa di San Vincenzo). Diakon Benignus jest niezmiennie czczony u jego boku jako wzór wierności, asystent biskupiej posługi i śmiały świadek wiary.
W sztuce sakralnej diakon Benignus przedstawiany jest w dalmatyce (szacie diakońskiej), często z palmą męczeństwa w dłoni oraz księgą Ewangelii, którą jako diakon miał obowiązek głosić i chronić przed zniszczeniem w czasie rzymskich prześladowań.