Według tradycji diakon Bibus (Abibus, Vivos), zginął około 250 r. w Aleksandrii w Egipcie wraz z 12 innymi męczennikami – prezbiterem Faustem, prefektem Makariuszem oraz lektorem Dionizjuszem, akolitą Cyriakusem wyszkolonym przez Fausta, żołnierzem Andronikusem, kapitanem statku Teoktystosem i korektorem Andreasem, radnym i doradcą Sarapambo (Serapion), rolnikiem Cyriacusem, dwoma dziewicami Andropelagią i jej siostra Teklą, a także ciężarną żona Cyriacusa, Callodatą – w prześladowaniach chrześcijan za cesarza Decjusza.
W tradycji prawosławnej przywódczynią grupy jest ciężarna Kalodotia (Callodata), do której dołączają Makarios, Andreas, Cyriakos, Dionysios, Andreas (Andronicus), Pelagia (Andropelagia), Tekla, Theoktistos i Sarapabonos (Sarapambonos); Za datę śmierci podaje się rok 256, co oznacza prześladowanie chrześcijan pod rządami cesarza Waleriana. Zaś w Kościele ormiańskim wspomina się tylko o Cyriaku, Vivusie (Bibusie) i Andronikusie.
Wspominają ich 𝘈𝘤𝘵𝘢 𝘚𝘢𝘯𝘤𝘵𝘰𝘳𝘶𝘮: „Były kościoły aleksandryjskie, w którym to czasie Fabian, patriarcha Rzymu i Aleksander Jerozolimski, ponieśli męczeństwo za Chrystusa. Dlatego zostali zatrzymani przez namiestnika Aleksandrii i poddawani surowym torturom, ponieważ nie chcieli odstąpić od Chrystusa, i wtrąceni do więzienia. A kiedy zostali stamtąd wyprowadzeni, zmuszeni byli do wykonywania świętych czynności przed bożkami. Ale nakłoniono ich do tego tylko na tyle długo, aby mogli także zganić prefekta i pogardzić błędem i próżnością bożków. Dlatego odcięto głowy świętych, w liczbie trzynastu. Ale ich święte dusze, oddane w ręce Chrystusa, Boga naszego, wstawiają się nieustannie za nami, chrześcijanami, i dodają sił naszym wiernym dowódcom przeciwko naszym wrogom i mocy na chwałę Chrystusa, dla którego przelali swoją krew. Imię prefekta nie jest tu wymienione. W Sirletian Menologius nazywa się go Valerius, w Menæi. Valerianus: imię to było wówczas bardzo popularne wśród znamienitych mężów wśród Rzymian i często było łączone z innymi imionami. Nie może być większych trudności co do czasu męczeństwa, jeśli cierpieli pod rządami Decjusza: prawdopodobnie cierpieli tak w roku 250, kiedy św. Fabian był koronowany w Rzymie”.
opr. dk. Krzysztof Kaput