Brykcjusz (Bricius), diakon (?), męczennik (?), święty (?). Do XVII wieku był zupełnie nieznany (nie ma go w Martyrologium Romanum). Zaistniał dopiero we wrześniu 1633 roku, kiedy to w kościele św. Piotra na pierwszej mili od Città di Castello znaleziono jakiś grób, a na nim plytę z napisem, mówiącym, że w tym miejscu zostały złożone kości biskupa Alberta, diakona Brykcjusza i sześciu towarzyszy zamordowanych w 711 roku. Wtedy rozpowszechniła się wieść, że Albert sakrę otrzymał z rąk papieża Sergiusza I (687-701) pod koniec VII wieku i że został zabity przez monoteletów. Przeniesiono więc relikwie męczenników, zapomnianych od tylu wieków, do kościoła św. Filipa Neri, a w roku 1870 – do katedry.
Jednakże, jak zauważył H. Delehaye, nie da się historycznie udowodnić istnienia biskupa Alberta, bo nie odnaleziono ciał męczenników, a tekst inskrypcji, data ich śmierci oraz imiona są jakimś fałszerstwem. Nie bez znaczenia jest też fakt, iż dzień wybrany na ich dies natalis – 7 sierpnia – to wspomnienie św. Alberta, karmelity z Messyny († 1306), a Brykcjusz to biskup, bardzo znany z umbryjskiej hagiografii. Odnaleziony napis dotyczy więc, być może, tych dwu świętych.
opr. na podstawie „Leksykon sławnych i świętych diakonów”