Błogosławieni diakoni Étienne-François, Jacques-Augustin, Louis-Alexis i Louis-Benjamin to męczennicy rewolucji francuskiej, którzy zostali zamordowani z nienawiści do wiary (odium fidei) podczas tzw. masakr wrześniowych w Paryżu w 1792 roku.
Wszyscy czterej odmówili złożenia przysięgi na antykościelną Konstytucję cywilną kleru. Zostali beatyfikowani przez papieża Piusa XI w gronie 191 męczenników paryskich 17 października 1926 roku. Ich wspólne wspomnienie liturgiczne przypada na 2 września.
- Étienne-François-Dieudonné de Ravinel urodził się 6 lipca 1769 roku w Bayon (diecezja Nancy). Był alumnem prestiżowego seminarium św. Sulpicjusza w Paryżu. Aresztowany i uwięziony w klasztorze karmelitów (Hôtel des Carmes), gdzie 2 września 1792 roku został brutalnie zgładzony przez rewolucyjny tłum w wieku zaledwie 23 lat.
- Jacques-Augustin Robert de Lézardières urodził się 27 listopada 1768 roku w Challans (diecezja Luçon). Podobnie jak Ravinel, formował się na diakona w paryskim seminarium św. Sulpicjusza. Został uwięziony i zamordowany 2 września 1792 roku w ogrodach klasztoru karmelitów w Paryżu mając 23 lata.
- Louis-Alexis-Matthias Boubert urodził się w 1766 roku w Amiens. Przed wstąpieniem do seminarium ukończył studia wyższe w Paryżu, uzyskując tytuł doktora. Pełnił funkcję ekonoma kleryków św. Sulpicjusza. Zginął śmiercią męczeńską wraz z towarzyszami w klasztorze karmelitów 2 września 1792 roku w wieku 26 lat.
- Louis-Benjamin Hurtrel urodził się w 1762 roku w Paryżu. Był diakonem mocno zaangażowanym w posługę duchowną w stolicy Francji. W odróżnieniu od trzech powyższych diakonów, Hurtrel był przetrzymywany w opactwie Saint-Germain-des-Prés, gdzie poniósł śmierć męczeńską tego samego dnia – 2 września 1792 roku (w wieku 30 lat).
Uchwalona w 1790 roku Konstytucja cywilna kleru miała na celu całkowite podporządkowanie Kościoła strukturom państwa rewolucyjnego i zerwanie łączności z papieżem. Diakoni woleli oddać życie niż podpisać dokument łamiący jedność Kościoła
Na początku września 1792 roku, pod wpływem paniki wojennej i antykatolickiej propagandy, rewolucjoniści wtargnęli do paryskich więzień i zaimprowizowanych miejsc odosobnienia (dawnych klasztorów), masowo mordując uwięzionych tam biskupów, księży, diakonów oraz świeckich.
Postawa młodych diakonów, stojących u progu święceń kapłańskich, stanowi w tradycji Kościoła wzór bezkompromisowej wierności powołaniu, papieżowi oraz czystości sumienia w obliczu ideologicznego terroru.