Hagiografia diakonów-męczenników Świętych Ziemi Twerskiej
Święty Jan Melnitski (diakon) urodził się w 1878 roku we wsi Szatejewo (gubernia twerska) w rodzinie chłopskiej. Ukończył trzy klasy seminarium duchownego w Twerze, a w 1908 roku przyjął święcenia diakońskie. Przez lata z powodzeniem łączył posługę przy ołtarzu z pracą nauczyciela i wykładowcy religii (Prawa Bożego) w szkołach wiejskich.
W 1930 roku, w ramach fali rozkułaczania, ojciec Jan wraz z żoną i szóstką dzieci został bezwzględnie pozbawiony całego majątku, po czym skazano go na dwa lata łagru za rzekome niepłacenie podatków. Po wyjściu na wolność kontynuował posługę we wsi Talcy. Jesienią 1937 roku został ponownie aresztowany pod zarzutem „propagandy antykołchozowej” (nawoływał robotników, by w dni świąt cerkiewnych przychodzili na liturgię zamiast pracować w polu). W śledztwie wykazał się heroiczną postawą, nie przyznał się do winy i nikogo nie obciążył. Został skazany przez trójkę NKWD i rozstrzelany 3 listopada 1937 roku w więzieniu w Ostaszkowie.
Święty Sergiusz Kazański (protodiakon) urodził się 23 września 1879 roku w siole Iwanowskim (gubernia jarosławska) w rodzinie kapłana Aleksieja Kazańskiego. Choć ukończył dwie klasy szkoły duchownej, początkowo wybrał karierę wojskową i został oficerem. Posiadał jednak wybitny talent wokalny (głęboki bas), dzięki czemu został zaproszony do śpiewania w Kapeli Carskiej w Sankt Petersburgu. Tam poznał rodzinę cara Mikołaja II, z którą kilkukrotnie wypoczywał w pałacu w Liwadii na Krymie.
W obliczu powojennych niepokojów i rewolucji zdecydował się na przyjęcie święceń diakońskich, a ze względu na zasługi muzyczne i liturgiczne podniesiono go do godności protodiakona. W 1932 roku sowieckie służby aresztowały go i skazały na 5 lat zesłania do Rżewa w obwodzie twerskim. Po odbyciu kary przeniósł się do Torżka, gdzie służył w cerkwi św. Mikołaja (tzw. Nikolo-Pustynskiej).
Ponownie aresztowany został 21 sierpnia 1937 roku pod absurdalnym zarzutem „udziału w kontrrewolucyjnej organizacji faszystowsko-monarchistycznej”. Brutalne śledztwo nie złamało ojca Sergiusza – kategorycznie odrzucił wszelkie kłamstwa prokuratorów. Skazany na najwyższy wymiar kary przez trójkę NKWD, został rozstrzelany wraz z diakonem Janem i pozostałymi kapłanami 3 listopada 1937 roku.
Ich wspólne liturgiczne wspomnienie przypada na 21 października według starego stylu (kalendarza juliańskiego), co w oficjalnym kalendarzu gregoriańskim (nowym stylu) odpowiada dacie 3 listopada. Grupa ta wchodzi w skład Synaksarionu Świętych Ziemi Twerskiej, ponieważ większość z nich służyła na obszarze dzisiejszego obwodu twerskiego i tam poniosła męczeństwo.