Elizeusz Sztoldier (ros. Елисей Федорович Штольдер) to diakon i nowomęczennik Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, który poniósł śmierć męczeńską w czasach stalinowskich czystek w ZSRR.
Urodził się 14 czerwca 1883 roku w Smoleńsku w pobożnej rodzinie urzędnika państwowego. W związku z pracą ojca rodzina przeniosła się do Taszkentu (gdzie Elizeusz ukończył szkołę), a później do Moskwy. Przez wiele lat pracował jako księgowy w zarządzie Kolei Aleksandrowskiej w Moskwie.
W 1920 roku, w obliczu trwających już prześladowań religijnych po rewolucji bolszewickiej, zdecydował się otwarcie poświęcić swoje życie cerkwi i przyjął święcenia diakonatu. Rozpoczął posługę w cerkwi Narodzenia Pańskiego w podmoskiewskiej miejscowości Niemczinowka. Przez kilka pierwszych lat łączył posługę duchowną z pracą urzędnika kolejowego. Gdy komunistyczne kierownictwo dowiedziało się o jego święceniach, zostało natychmiast zwolniony z pracy cywilnej. W 1934 roku władze sowieckie zamknęły świątynię w Niemczinowce. Wówczas diakon Elizeusz wraz z proboszczem, ks. Aleksym Sokołowem, przeniósł się do cerkwi św. Mikołaja w sąsiedniej wsi Romaszkowo. Tam gorliwie kontynuował posługę w trudnych warunkach bezbożnego reżimu.
W okresie apogeum wielkiego terroru (tzw. operacji kułackiej i antyreligijnej NKWD), latem 1937 roku lokalne władze zaczęły masowo zbierać sfabrykowane dowody przeciwko duchowieństwu. Diakon Elizeusz został aresztowany przez NKWD pod fałszywym zarzutem prowadzenia „systematycznej agitacji antysemickiej i kontrrewolucyjnej” oraz szerzenia plotek o upadku władzy radzieckiej. Podczas brutalnych przesłuchań zachował niezłomną postawę chrześcijańską. Kategorycznie odrzucił wszystkie zarzuty, nie przyznał się do winy i nikogo nie wydał. Na mocy wyroku tzw. „trójki NKWD” został skazany na najwyższy wymiar kary. Rozstrzelano go 20 sierpnia 1937 roku na poligonie strzeleckim w Butowie pod Moskwą, który był miejscem masowych egzekucji tysięcy prawosławnych duchownych i wiernych. Został pochowany w bezimiennej, zbiorowej mogile.
Został wpisany do kalendarza świętych (kanonizowany) przez Święty Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w sierpniu 2000 roku w ramach zbiorowej kanonizacji Soboru Nowomęczenników i Wyznawców Rosyjskich.
Jego pamięć czci się 7 sierpnia (20 sierpnia według kalendarza gregoriańskiego) oraz dodatkowo w ruchome święto Soboru Nowomęczenników z Butowa.