Losy tych dwóch diakonów splecione są z ich biskupem Jerzym (Januariusem). Według tradycji, Januarius był biskupem w Kartaginie – dziś przedmieścia Tunisu w Tunezji. Wraz ze swoimi diakonami Feliksem i Honoratusem udał się do południowych Włoch, gdzie działali jako posłańcy wiary. W Potenza, podczas prześladowań chrześcijan pod rządami cesarza Dioklecjana, zostali oskarżeni przez gubernatora Leoncjusza o zakłócanie spokoju publicznego i skazani na śmierć, ale udało im się uciec i zbiegli do Marsicum. Tam zostali odkryci przez ścigających ich katów i ścięci toporem ok. 290 r. w Marsicum (dziś Marsico Nuovo koło Potenza we Włoszech). Legendy mówią o tym, że po egzekucji biskup Januarius wstał, wziął swoją odciętą głowę i zbeształ morderców.
W 853 r. pobożna kobieta Zuzanna znalazła szczątki biskupa oraz diakonów Feliksa i Honoratusa po objawienia się jej Januariusa. Zostały one następnie umieszczone w kościele w Marsico, który wcześniej był kościołem klasztornym poświęconym diakonowi św. Szczepanowi, a teraz został konsekrowany jako kościół San Gianuario Januarius. W 1502 roku żołnierze hiszpańskiego generała i męża stanu Gonzalo Fernándeza de Córdoba y Aguilar ukradli relikwię ramienia biskupa z Marsico podczas kampanii „Ligi Katolickiej” przeciwko Neapolowi i przywieźli ją do Ciudad Rodrigo.
Szczątki bpa Januarego zostały podniesione w 1826 roku i przeniesione do katedry Marsico Nuovo w następnym roku, gdzie umieszczone zostały nowym relikwiarzu w 1950 roku.
Święci ci upamiętniani są 26 sierpnia, a ich losy zostały zapisane w 𝘈𝘤𝘵𝘢 𝘚𝘢𝘯𝘤𝘵𝘰𝘳𝘶𝘮.
opr. dk. Krzysztof Kaput