Flaccus przez większość swojego życia był poganinem – kapłanem w świątyni Jowisza. Do czasu, kiedy to jego losy splotły się z biskupem miasta Todi – Terentianusem.
Według tradycji Terentianus został biskupem Todi w podeszłym wieku – pierwszą katedrą był tam kościół Sant’Ilario, obecnie kościół San Carlo. Prokonsul Leziano oskarżył biskupa – podżegany przez Flaccusa, kapłana świątyni Jowisza – o praktykowanie sztuk magicznych.
Terentianus został aresztowany i poddany torturom, ale nie zaprzeczył swojej wierze. Wycięto mu więc język, ale tylko prokonsul Leziano stał się niemy i wkrótce potem zmarł. Jego następca postawił Terentianusa – a także diakona Flaccusa, którego w międzyczasie biskup Terentianus nawrócił na wiarę, ochrzcił oraz uczynił swoim diakonem – ponownie przed sądem za czasów cesarza Hadriana, gdzie obaj zostali skazani na śmierć i ścięci. Zginęli ok. 138 r. w Todi we Włoszech.
Zgodnie z wizją senną, pewna pobożna kobieta Laurentia i ksiądz Exuperanus pochowali ciała biskupa Terentianusa i diakona Flaccusa w miejscu zwanym Colonia przed miastem Todi – w miejscu kościoła San Terenziano e Flacco, obecnie poświęconego im obydwóm, w San Terenziano, dzielnicy nazwanej na cześć Terencjusza przez Gualdo Cattaneo.
Terentianus był prawdopodobnie pierwszym biskupem Todi w IV wieku; legenda została datowana wcześniej, aby nadać diecezji Todi bardziej czcigodny wiek.
Pierwsza opowieść o cierpieniach biskupa Terentianusa została napisana w VI wieku.
W 1260 roku jego szczątki sprowadzono do Capricany, gdzie poświęcono mu kościół zbudowany w XVI wieku.
Nawróconego na chrześcijaństwo diakona i jego biskupa wspominają Acta Sanctorum.
opr. dk. Krzysztof Kaput