Wszyscy oni czterej byli uczniami świętego Dionizosa z Aleksandrii, który upamiętniany jest 3 października i służyli Kościołowi Chrystusa jako diakoni.
Gajusz i Faustus zostali wygnani wraz ze swoim nauczycielem świętym Dionizosem do Libii i po wielu latach wspólnych cierpień zginęli tam śmiercią męczeńską, przy czym Faustus został ścięty.
Euzebiusz i Chaeremon, po wygnaniu ich nauczyciela świętego Dionizosa, odwiedzali świętych męczenników, którzy byli w więzieniu, i grzebali tych chrześcijan, którzy nie mieli nikogo, kto by ich pochował; Euzebiusz został także biskupem Laodycei. Oni również zostali ścięci po wyznaniu wiary w Chrystusa i otrzymali koronę męczeństwa.
Inny uczeń świętego Dionizosa, Maksymos, uciekł z wygnania i dołączył do Euzebiusza i Chaeremona, a po śmierci swojego nauczyciela został jego następcą jako biskup Aleksandrii.
W Martyrologium Romanum pod datą 4 października czytamy: „W Aleksandrii męczeństwo kapłanów i diakonów św. Kajusa, Faustusa, Euzebiusza, Cheremona, Lucjusza i ich towarzyszy. Kilku z nich padło ofiarą już w początkach prześladowania waleriańskiego, inni czynili jeszcze różne posługi Męczennikom, a dopiero potem sami dostąpili palmy męczeństwa.”.
opr. dk. Krzysztof Kaput