Święty Gudila (Gudilanus), archidiakon z Toledo, to wczesnośredniowieczny duchowny wizygocki żyjący w VII wieku, czczony jako wyznawca. Jego wspomnienie liturgiczne przypada na 8 września.
Urodził się w Hiszpanii w okresie panowania królestwa Wizygotów. Jego imię ma korzenie germańskie (starowysokoniemieckie) i oznacza „wojowniczy, tajemniczy” lub „ten, który strzeże tajemnicy walki”.
Gudila doszedł do wielkiej godności kościelnej, zostając archidiakonem w Toledo, ówczesnej stolicy królestwa i najważniejszym ośrodku kościelnym na Półwyspie Iberyjskim. Służył u boku jednego z najwybitniejszych teologów i pisarzy tamtej epoki – świętego Juliana II, arcybiskupa Toledo (który zarządzał stolicą w latach 680–690). W hagiografii i kronikach z tamtego okresu Gudila jest opisywany jako niezwykle lojalny, najbliższy przyjaciel i prawa ręka arcybiskupa Juliana. Wspierał go w zarządzaniu diecezją, w walce z herezjami oraz w organizacji słynnych Synodów w Toledo, które kształtowały ówczesne prawo kościelne i państwowe.
Święty Gudila zmarł w opinii świętości przed 690 rokiem w Toledo (zmarł niedługo przed swoim metropolitą Julianem). Po śmierci jego ciało zostało z wielkim szacunkiem złożone w klasztorze San Felipe (św. Filipa) w Val de Cava pod Toledo, który stał się lokalnym miejscem jego kultu.
Kult św. Gudili rozwijał się w liturgii mozarabskiej (dawnej liturgii hiszpańskiej), a jego postać jest symbolem wierności, lojalności oraz gorliwej służby administracyjnej i duszpasterskiej w Kościele.