Błogosławiony Hadbschabo (znany w patrologii jako Barhadbeshaba) to diakon i męczennik wczesnego Kościoła Wschodu (syryjskiego), który poniósł śmierć za wiarę w starożytnej Persji w IV wieku. W martyrologiach i synaksariuszach jego hagiografia jest nierozerwalnie złączona z postacią św. Eliasza, samotnego proroka i ascety, z którym dzielił ostatnie chwile życia.
Tak zwane Wielkie Prześladowanie rozegrało się w IV wieku (około 354–355 roku) w sassanidzkiej Persji za panowania królaSzapura II. Był to okres krwawych prześladowań chrześcijan, traktowanych przez władze perskie jako potencjalni szpiedzy wrogiego Imperium Rzymskiego (które właśnie przyjęło chrześcijaństwo).
Hadbschabo pełnił funkcję diakona w jednej z lokalnych gmin chrześcijańskich. Był odpowiedzialny za nauczanie, pomoc ubogim oraz asystowanie przy liturgii.
Eliasz (w tradycji wschodniej często tytułowany prorokiem ze względu na dar wizji i ascetyczny tryb życia na wzór starotestamentowego proroka Eliasza) był chrześcijańskim pustelnikiem i misjonarzem działającym na pograniczu perskim.
W ramach cesarskich edyktów Szapura II nakazujących niszczenie kościołów i zmuszanie chrześcijan do kultu słońca i ognia, obaj święci zostali uwięzieni przez lokalnych perskich urzędników i kapłanów zoroastryjskich (magów). Postawiono ich przed sądem namiestnika, żądając wyparcia się Chrystusa i oddania pokłonu bóstwom perskim. Hadbschabo jako diakon dał płomienne świadectwo wiary, argumentując, że słońce i ogień są jedynie stworzeniem, a cześć należy się wyłącznie Stwórcy. Eliasz wspierał go, prorokując rychły upadek sędziów i wieczną nagrodę dla wytrwałych.
Wobec kategorycznej odmowy złożenia pogańskiej ofiary, sędzia skazał obu na śmierć przez ścięcie mieczem. Zostali wyprowadzeni poza miasto. Tradycja syryjska podkreśla, że Hadbschabo do końca pełnił swoją diakońską rolę – przed śmiercią modlił się za wspólnotę wiernych i dziękował Bogu za łaskę męczeństwa. Obaj zostali ścięci, a ich krew stała się zasiewem dla przetrwania Kościoła w Persji.
Imię Barhadbeshaba (w zachodniej pisowni Hadbschabo) w języku syriackim oznacza dosłownie „Syn Niedzieli” lub „Urodzony w Dzień Pański”.
W tradycji chrześcijaństwa wschodniego oraz w niektórych martyrologiach zachodnich (bazujących na kalendarzu syryjskim) ich wspomnienie liturgiczne przypada najczęściej na przełomie zimy i wiosny lub w liturgiczne wspomnienia ogólne męczenników perskich (w zależności od konkretnego rytu Kościołów syro-orientalnych).