Święty Indeachat (Indeacht) to mało znany diakon i święty wczesnośredniowiecznego Kościoła celtyckiego w Irlandii, żyjący prawdopodobnie w VI wieku. Wspomnienie liturgiczne tego świętego przypada na 5 września.
Indeachat był mnichem oraz diakonem wywodzącym się z tradycji monastycyzmu irlandzkiego. Choć zachowane źródła milczą na temat szczegółów jego narodzin czy pochodzenia rodowego, samo imię ma głębokie korzenie staroirlandzkie (łączone bywa ze słowem oznaczającym Boskość lub imieniem wodzów celtyckich).
Historycy hagiografii sytuują jego działalność na VI wiek – epokę, w której Irlandia przeżywała bezprecedensowy rozkwit duchowy i intelektualny. Był to czas wielkich klasztorów, w których formowali się tacy święci jak Kolumba, Kieran z Clonmacnoise czy Finian z Clonard. Indeachat uświęcił swoje życie w tym właśnie środowisku jako pokorny sługa ołtarza.
W irlandzkich źródłach hagiograficznych podkreśla się, że Indeachat z głębokiej pokory nigdy nie przyjął święceń kapłańskich ani sakry biskupiej. Realizował swoje powołanie wyłącznie w stopniu diakona, koncentrując się na asyście liturgicznej, głoszeniu słowa Bożego oraz posłudze miłosierdzia, co w tradycji iroszkockiej było traktowane jako wyraz radykalnego wyrzeczenia się ziemskich godności.
Postać diakona Indeachata przetrwała do naszych czasów dzięki wpisom w najważniejszych zabytkach piśmiennictwa liturgicznego dawnej Irlandii. Martyrologium z Donegal (The Martyrology of Donegal) – ten fundamentalny spis irlandzkich świętych bezpośrednio wymienia postać jako „Indeacht, Deacon” pod datą odpowiadającą 5 września. Postać ta figuruje również w innych dawnych kalendarzach liturgicznych (np. Martyrologium Tallaght), co potwierdza historyczność jego kultu w lokalnych wspólnotach celtyckich przed reformami XII wieku. Obecnie pamięć o nim podtrzymują głównie badacze starożytnego chrześcijaństwa oraz portale hagiograficzne (np. włoskie Santi e Beati), które przypominają o nim 5 września jako o wzorze cichej, ukrytej w klasztornych murach wierności powołaniu.