Święty diakon Jan Smirnow (Иоанн Яковлевич Смирнов), nowomęczennik rosyjski, jest wspominany w Cerkwi prawosławnej 5 sierpnia (według kalendarza juliańskiego, co odpowiada 18 sierpnia w kalendarzu gregoriańskim). Zmarł w wyniku sowieckich prześladowań religijnych w łagrze w 1939 roku.
Urodził się 16 marca 1887 roku we wsi Karaczarowo w guberni moskiewskiej, w rodzinie chłopskiej. Ukończył szkołę duchowną (szkołę niższego stopnia). W latach 1910–1918 służył w armii Imperium Rosyjskiego jako pisarz polowy, osiągając stopień starszego podoficera.
Po rewolucji bolszewickiej i zakończeniu służby wojskowej zdecydował się poświęcić Cerkwi. W 1926 roku przyjął święcenia diakonatu. Został przydzielony do cerkwi Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny we wsi Kosino (obecnie dzielnica Moskwy), gdzie gorliwie służył w trudnych czasach komunistycznego ateizmu.
Diakon Jan został aresztowany przez NKWD 27 listopada 1937 roku, w samym apogeum tzw. wielkiego terroru. Trafił do moskiewskiego więzienia Taganka. Władze zarzuciły mu prowadzenie „systematycznej propagandy kontrrewolucyjnej” oraz rozsiewanie plotek wymierzonych w państwo radzieckie. Podczas przesłuchań diakon stanowczo odmówił przyznania się do winy. Nie obciążył również nikogo ze swoich współbraci w wierze, oświadczając śledczym, że nie zauważył żadnej działalności wrogiej państwu ze strony innych duchownych. Dnia 7 grudnia 1937 roku tzw. „trójka” NKWD skazała go na 10 lat ciężkich robót w obozie pracy.
Został zesłany na Daleki Wschód. Skrajnie wycieńczony katorżniczą pracą i obozowymi warunkami, diakon Jan Smirnow zmarł 18 sierpnia 1939 roku w łagrze w obwodzie amurskim. Został pogrzebany w bezimiennej mogile.
Został wpisany do Soboru Nowomęczenników i Wyznawców Rosyjskich przez Synod Patriarchatu Moskiewskiego pod koniec XX wieku. Dniem jego pamięci liturgicznej ustanowiono 5 sierpnia (dzień śmierci według starego stylu).