Jean-Baptiste Laborier du Vivier urodził się 19 września 1734 r. w Mâcon, Saône-et-Loire. Był diakonem i kanonikiem diecezji Mâcon we Francji. Ponieważ po rewolucji francuskiej odmówił złożenia przysięgi na konstytucję cywilną, został aresztowany, a następnie przewieziony na statek więzienny Deux-Associés w porcie Rochefort, Charente-Maritime we Francji, gdzie zmarł w areszcie bez leczenia po ciężkiej chorobie na pokładzie tego statku dnia 27 września 1794 r.
Był jednym z Męczenników z La Rochelle (zwanych także Męczennikami z Rochefort). Męczennikiem z więziennych statków Deux-Associés i Washington koło wyspy Aix we Francji.
W czasie rewolucji francuskiej 17 września 1793 r. Konwent Narodowy uchwalił tzw. „Dekret o podejrzanych”, wymieniający potencjalnych wrogów rewolucji. Do tej kategorii zaliczeni zostali m.in. wszyscy duchowni odmawiający złożenia przysięgi na Konstytucję cywilną. Chcąc pozbyć się tych „wrogów ludu” postanowiono wywieźć ich do jednego z terytoriów zamorskich Francji, takich jak Gujana. W związku z tym pomysłem od 11 kwietnia 1794 r zaczęto zwozić aresztowanych duchownych do Rochefort i umieszczono ich na hulkach (starych statkach, które nie nadawały się już do żeglugi i były używane jako magazyny, więzienia, szpitale itp.) cumujących w porcie. Początkowo wykorzystywano w tym celu statek Deux-Associés, ale w związku z jego przepełnieniem (na początku maja jego kapitan Jean Baptiste René Laly raportował, że ma już ponad 400 osób) na więzienie przystosowano kolejny okręt Washington.
Statki te wcześniej były wykorzystywane do przewozu niewolników z Afryki, przy czym duchownych więziono w gorszych warunkach niż wcześniejszych niewolników (o których „dbano” na tyle, żeby przeżyli podróż i przynieśli zysk) – było ogromne zatłoczenie, zła żywność, brudna woda, ponadto strażnicy źle obchodzili się z więźniami, zaczęły szerzyć się choroby. W związku z blokadą angielską wokół Francji nie udało się ich wywieźć, chociaż próbowano zmienić miejsce docelowe (na Madagaskar, Maroko czy Mauretanię). Więźniowie byli przetrzymywani na statkach zakotwiczonych koło wyspy Aix przez wiele miesięcy. W pewnym momencie zaczęła również chorować załoga statków. Wtedy część więźniów przeniesiono na trzeci okręt l‘Indien, nie powstrzymało to już jednak epidemii. Z 829 uwięzionych zmarło 547 osób. Część z nich została pochowana na wyspie Aix, część na wyspie Madame.
Po złagodzeniu terroru we Francji ci, którzy przeżyli, zostali uwolnieni 12 lutego 1795 roku i mogli wrócić do swoich domów. Wielu z nich pisało o swoim pobycie na hulkach, a wielu z nich pisało o wierze i służbie tych, którzy zginęli. 64 z nich zostało pozytywnie zidentyfikowanych i potwierdzono, że zginęli jako męczennicy, umierając za wiarę.
Papież Jan Paweł II, 1 października 1995 r. na placu św. Piotra w Rzymie, beatyfikował 64 męczenników, ofiar statków w Rochefort.
opr. dk. Krzysztof Kaput