Święci Julian i Sylwan to wczesnochrześcijańscy diakoni i mnisi żyjący w V wieku w regionie Bigorre (część historycznej Gaskonii w zachodnich Pirenejach, dzisiejsza Francja). Ich pamięć w hagiografii jest nierozerwalnie złączona z postacią św. Sabina z Lavedan, któremu posługiwali pod koniec jego pustelniczego życia.
Święty Sabin (pochodzący z Barcelony mnich, który przyjął habit w słynnym Ligugé) poszukiwał głębokiej samotności. Przeniósł się w góry Pireneje i po latach surowego anachoretyzmu zamieszkał w dolinie Lavedan. Pod koniec ziemskiej drogi Sabina, bliżej nieznany opat Fronimiusz, sprawujący pieczę nad tamtejszym klasztorem, przydzielił sędziwemu pustelnikowi dwóch pomocników. Tradycja utrwaliła w pamięci Kościoła ich imiona – Julian i Sylwan. Święty Sabin zmarł 9 października 415 lub 416 roku i został pochowany w klasztorze prowadzonym przez Fronimiusza. Miejsce to dało początek dzisiejszemu miasteczku i opactwu Saint-Savin-de-Lavedan. Dalsze, samodzielne losy obu diakonów po śmierci ich duchowego mistrza nie przetrwały w dokumentach historycznych.
Wpisywanie diakonów do kalendarzy liturgicznych i martyrologiów ulegało na przestrzeni wieków zmianom. Wybitny uczony i wydawca Johann Molanus dopisał Juliana i Sylwana do Martyrologium Usuarda (1567 r.) pod dniem 11 lipca. Francuski hagiograf A. Du Saussay umieścił ich w Martyrologium Gallicanum (XVII w.) pod właściwym dniem śmierci św. Sabina, czyli 9 października. Ta data zakorzeniła się w wielu diecezjach Francji, gdzie diakoni czczeni są jako wierni towarzysze pirenejskiego eremity. Nowe Martyrologium Romanum wspominają już samodzielnie św. Sabina z Lavedan pod dniem 9 października, pomijając imiona diakonów z powodu braku szczegółowych przesłanek biograficznych na temat ich późniejszego życia.