Święty Marek, diakon z Triestu, to męczennik wczesnochrześcijański, którego hagiografia jest nierozerwalnie związana z grupą świadków wiary cierpiących za czasów prześladowań rzymskich (prawdopodobnie za panowania Dioklecjana lub Decjusza).
Życiorys i kontekst męczeństwa
-
- Tożsamość: Marek pełnił funkcję diakona, co we wczesnym Kościele oznaczało bycie prawą ręką biskupa lub kapłana w posłudze charytatywnej i liturgicznej.
- Towarzysze: Tradycja martyrologiczna wymienia go w grupie wraz z:
- Prymusem – kapłanem,
- Jazonem oraz Celianem (w niektórych źródłach wymieniani są także inni).
- Miejsce: Męczeństwo miało miejsce w Trieście (starożytne Tergeste), ważnym porcie nad Morzem Adriatyckim.
- Okoliczności: Zostali pojmani za odmowę złożenia ofiar pogańskim bóstwom. Po torturach, które miały ich zmusić do apostazji, ponieśli śmierć męczeńską (prawdopodobnie przez ścięcie mieczem).
Wspomnienie liturgiczne
Ich wspólne wspomnienie przypada na 10 maja. Postacie te widnieją w dawnych martyrologiach, m.in. w Martyrologium Hieronymianum, które jest jednym z najważniejszych źródeł dla wczesnochrześcijańskiej hagiografii.