Święty Maryn z Rimini (Marinus) to jedna z najbardziej fascynujących postaci przełomu III i IV wieku, łącząca w sobie cechy surowego eremity, zaangażowanego duchownego oraz legendarnego ojca założyciela państwowości.
Jego imię pochodzi z języka łacińskiego i oznacza „Człowiek z morza”.
Maryn urodził się na wyspie Rab (dzisiejsza Chorwacja) ok. 276 roku. Wraz ze swoim towarzyszem, świętym Leonem (Leus) z Montefeltro, z zawodu byli kamieniarzami – około 305 roku, w obliczu krwawych prześladowań chrześcijan za panowania cesarza Dioklecjana, obaj zbiegli przez Morze Adriatyckie do Rimini. Tam zostali schwytani i zmuszeni do pracy przymusowej przy budowie murów miejskich. Kamienie na tę budowę musieli transportować z pobliskiej góry Titas (Titano).
Gdy prześladowania ustały, drogi przyjaciół się rozeszły. Maryn szukał całkowitego oddania się Bogu i zamieszkał w odosobnionej jaskini na dzikim szczycie góry Titano. Jego głęboka wiara i surowe życie ascetyczne zostały dostrzeżone przez Kościół. W 311 roku św. Gaudencjusz, biskup Rimini, wyświęcił go na diakona.
Spokój eremity został przerwany, gdy jego kryjówkę odkryli lokalni pasterze bydła. Wieść o świętym mężu szybko się rozeszła. Maryn zaczął działać jako posłaniec wiary, głosząc Ewangelię okolicznej ludności. Doprowadził do nawrócenia i chrztu bogatej kobiety. W akcie wdzięczności jej brat podarował Marynowi ziemię na samym szczycie góry Titano. Święty opuścił wówczas swoją jaskinię i wzniósł tam kościół San Pietro.
Umierając w 3 września 366 roku, św. Maryn skierował do swoich uczniów słynne słowa: „Relinquo vos liberos ab utroque homine” („Zostawiam was wolnymi od obu ludzi” – czyli od władzy cesarza i papieża). Zdanie to stało się fundamentem tożsamości i mitem założycielskim San Marino. Choć współczesne badania sugerują, że formuła ta powstała prawdopodobnie dopiero w VIII wieku (po tzw. Donacji Pępina Krótkiego), to idea ta przetrwała wieki. Dzięki temu San Marino jest dziś uznawane za najstarszą istniejącą republikę na świecie, posiadającą własną konstytucję i niezależność.
Ciała św. Maryna i św. Leona zostały pierwotnie złożone w dwóch niszach wykutych bezpośrednio w skale, które do dziś można oglądać w krypcie kościoła San Pietro.
Około 500 roku na górze Titano istniał już prężny klasztor, a około 754 roku dokumenty wspominają o zamku nazwanym imieniem Maryna. Pierwszy spisany żywot świętego (w dużej mierze legendarny) powstał ok. 900 roku, a kolejny w XI wieku.
Od IV wieku głównym miejscem kultu był kościół parafialny dedykowany świętemu. Na początku XIX wieku na jego miejscu wzniesiono nową bazylikę. Główna część relikwii spoczywa pod ołtarzem głównym (odnaleziono je tam 3 marca 1586 roku). Pozostała część relikwii została w 1595 roku uroczyście przekazana na jego rodzimą wyspę Rab.
Dni wspomnienia to 3 września – oficjalne wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim oraz 4 września – uroczyste święto państwowe w San Marino oraz uroczystość w diecezji San Marino-Montefeltro.
Jako postać kluczowa dla tożsamości narodowej, wizerunek św. Maryna pędzla wybitnego malarza Guercino zdobił narodowe sanmaryńskie monety o nominale 20 eurocentów bite w latach 2002-2016.