Męczennicy z Belogorska (Białogórscy) to grupa 34 mnichów ze słynnego prawosławnego Monasteru Świętego Mikołaja na Białej Górze w eparchii permskiej (Rosja). Zostali oni brutalnie zamordowani przez bolszewików podczas czerwonego terroru jesienią 1918 roku.
Wspomnienie liturgiczne całej grupy (w tym wymienionych diakonów) przypada na 25 sierpnia. Wszyscy czterej wymienieni zakonnicy posiadali święcenia diakońskie (będąc jednocześnie mnichami, czyli tzw. hierodiakonami):
-
- Święty Micheasz (Михей – Podkorytov) – służył jako diakon we wspólnocie monastycznej. Po zajęciu klasztoru przez bolszewików w sierpniu 1918 roku odmówił opuszczenia klasztornej cerkwi i zaprzestania modlitw. Został aresztowany i po okrutnych torturach rozstrzelany na terenie guberni permskiej.
- Święty Bisarion / Wissarion (Виссарион – Okulov) – młody mnich i diakon zaangażowany w prowadzenie klasztornego gospodarstwa oraz posługę liturgiczną. Zginął wraz z innymi braćmi podczas fali egzekucji bez sądu, gdy oddziały Armii Czerwonej urządziły w monasterze koszary, niszcząc święte relikwie i mordując stawiających opór zakonników.
- Święty Mateusz (Матфей – Bannikov) – związany z Białogórskim „Uralskim Atosem”. Podobnie jak reszta uwięzionych braci, przed śmiercią był zmuszany do ciężkich prac przymusowych (kopanie własnych grobów i okopów) oraz poddawany torturom mającym na celu wymuszenie wyrzeczenia się wiary chrześcijańskiej i posłuszeństwa Cerkwi.
- Święty Eufimiusz / Eutymiusz (Евфимий – Sharshilov) – źródła hagiograficzne wymieniają go w spisie zamordowanych jako mnicha (monach), który ramię w ramię z diakonami przyjął śmierć męczeńską za odmowę wspierania komunistycznych władz oraz obronę majątku klasztornego i przytułku dla sierot.
Monaster na Białej Górze był jednym z najważniejszych centrów duchowych na Uralu. Bolszewicy darzyli go szczególną nienawiścią z powodu jego lojalności wobec zamordowanej rodziny carskiej. Tragiczne wydarzenia rozpoczęły się 30 lipca 1918 roku od aresztowania przełożonego, archimandryty Warlaama. W ciągu kolejnych tygodni (sierpień–październik 1918) bolszewicy metodycznie wyłapywali ukrywających się w lasach mnichów. Ofiary były m.in. topione w rzece Kamie, rozstrzeliwane za murami klasztoru oraz zakopywane żywcem w masowych grobach.
Wszyscy czterej męczennicy zostali oficjalnie zrehabilitowani pod kątem hagiograficznym i zaliczeni w poczet Świętych Nowomęczenników i Wyznawców Cerkwi Rosyjskiej najpierw lokalnie w 1998 roku, a następnie ogólnocerkiewnie przez Jubileuszowy Sobór Biskupów w 2000 roku.