Meinolf (także: Meinulf, Magenulph, Meynulph, Mainulph) z Böddeken (także: z Paderborn) urodził się około 795 r. w Saksonii. Pochodził ze szlachty, jego ojcem chrzestnym był Karol Wielki. Kształcił się w szkole katedralnej w Paderborn pod kierunkiem biskupa Badurada, został przyjęty do fundacji katedralnej i wyświęcony na diakona w 836 roku.
Już w 836 r. został archidiakonem diecezji i w tym samym roku sprowadził do miasta relikwie Liboriusza z Le Mans. W 837 r. założył klasztor kanoników Böddeken w pobliżu Paderborn na odziedziczonej posiadłości – według legendy w miejscu, które wskazał mu jeleń z krzyżem między porożem (legenda bardzo podobna do Hubertusa z Liège). Zbudowany klasztor Böddeken, powierzył wspólnocie dziewic. Zmarł 5 października 857 r. w Böddeken koło Paderborn w Nadrenii Północnej-Westfalii.
Zgodnie z historią jego życia z XI wieku, diakon Meinolf został pochowany w swoim klasztorze w Böddeken. Jego szczątki znajdują się w kościele Busdorf w Paderborn od 1803 roku.
Pisma z XV wieku przypisują Meinolfowi darowiznę w Le Mans z okazji przeniesienia relikwii Liboriusza do Paderborn.
opr. dk. Krzysztof Kaput