Nonnosus (Nonnos, Nonnoso) był diakonem, prawdopodobnie w Teurnii. Teurnia (później Tiburnia) była rzymskim miastem (municipium). Dziś jego ruiny znajdują się w zachodniej Karyntii. W późnej starożytności była to również stolica biskupia, a pod koniec czasów rzymskich była wymieniana jako stolica prowincji Noricum mediterraneum.
Diakon Nonnosus zmarł 2 września ok. 500 r. w Teurnii, dziś ruiny koło Sankt Peter in Holz obok Spittal an der Drau w Austrii.
Grób Nonnosusa odnaleziono pod ołtarzem kościoła w Molzbihl w 1987 roku, po prawie 500 latach zapomnienia. Napis na nim głosi: „Tu spoczywa sługa Chrystusa, diakon Nonnosus, który żył około 53 lat. Diakon zmarł 2 września”. Według inskrypcji z VI wieku – najstarszej w Austrii – pochowano go 20 lipca 533 roku.
Relikwie oraz płyta nagrobna prawdopodobnie trafiły do Motzbichl w momencie założenia tam klasztoru w VIII wieku – pierwszego klasztoru w Karyntii – po zniszczeniu Teurnii w 610 roku.
Relikwie diakona Nonnosusa najwyraźniej przybyły z Molzbichl do Freising (Bawaria). Człowiekiem czczonym tam od XI wieku nie jest opat Nonnosus (Nonnos) z Monte Soracte, jak tam przyjęto, ale w rzeczywistości diakon Nonnosus z Molzbichl.
Do wczesnych martyrologiów go nie wpisano. W swym Katalogu uwzględnił go dopiero Piotr de Natalibus. Za nim poszli inni. W końcu kard. Cezary Baroniusz umieścił go w Martyrologium Rzymskim pod dniem 2 września. Pomimo ubóstwa tych martyrologicznych wspomnień kult zatoczył dość szerokie kręgi.
W 𝘔𝘢𝘳𝘵𝘺𝘳𝘰𝘭𝘰𝘨𝘪𝘶𝘮 𝘙𝘻𝘺𝘮𝘴𝘬𝘪𝘮 pod datą 2 września czytamy: „Przy Monte Soracte uroczystość św. Nonnoza, Opata, który swą modlitwą przeniósł ogromny odłam skały i zdziałał jeszcze wiele innych cudów.”
Muzeum Carantana, zbudowane w 1991 r. obok kościoła w Molzbichl, prezentuje kamienie z VIII-wiecznego budynku klasztornego, w tym twarz, która może przedstawiać Nonnosusa.
opr. dk. Krzysztof Kaput