Święty diakon Piotr Troicki (ros. Петр Иванович Троицкий) – cerkiew prawosławna czci go jako świętego nowomęczennika, który poniósł śmierć w wyniku stalinowskich prześladowań.
Urodził się 9 czerwca 1897 roku w Woskriesiensku (dzisiejsza Istra pod Moskwą) w rodzinie psalmisty cerkiewnego. Po ukończeniu szkoły pracował na telegrafie. W latach 1918–1919 służył w Armii Czerwonej jako pisarz, po czym w latach 1919–1922 przebywał w polskiej niewoli jako jeniec wojny polsko-bolszewickiej. Po powrocie z Polski i zwolnieniu z pracy cywilnej oddał się całkowicie służbie Bogu – najpierw jako psalmista, a od 1930 roku jako starosta cerkiewny.
W lipcu 1931 roku został wyświęcony na diakona i skierowany do parafii Narodzenia Najświętszej Marii Panny we wsi Popowo (rejon krasnogorski). Zaledwie kilka miesięcy później (w maju 1931 r.) został aresztowany przez OGPU pod zarzutem „antyradzieckiej agitacji”. Skazano go na 3 lata łagru, które w całości odsiedział w obozie w Swirłagu. Po wyjściu na wolność powrócił do tajnej służby duchownej.
Pod koniec 1937 roku, w szczytowym momencie masowych czystek religijnych, diakon Piotr został ponownie aresztowany w Istrze i osadzony w moskiewskim więzieniu Taganka. Podczas brutalnych przesłuchań śledczy żądali, aby przyznał się do rzekomej działalności kontrrewolucyjnej. Diakon kategorycznie odmówił. Dnia 27 listopada 1937 roku tzw. „trójka NKWD” skazała go na 10 lat ciężkich robót. Został zesłany do obozu koncentracyjnego BAMłag (na Dalekim Wschodzie ZSRR). Nie wytrzymał nieludzkich warunków, katorżniczej pracy i tortur – zmarł z wycieńczenia 28 lipca 1938 roku. Został pochowany w bezimiennej, zbiorowej mogile na terenie obozu.
Został wpisany w poczet Świętych Nowomęczenników i Wyznawców Rosyjskich przez Synod Patriarchatu Moskiewskiego w 2002 roku. Dzień wspomnienia liturgicznego wg kalendarza juliańskiego przypada na 15 lipca (dzień męczeńskiej śmierci), czyli wg kalendarza gregoriańskiego 28 lipca. Na ikonach przedstawiany jest w młodym wieku (miał 41 lat) w szatach diakońskich (sticharion i orarion), trzymając w ręku krzyż męczeński oraz kadzielnicę lub zwój.