Pius był diakonem biskupa Turgiusa. Obydwu ich wymienia się jako prawdopodobnych towarzyszy biskupów Peleusa i Nilusa, kapłana Eliasa (Iliosa) i Patermuthiosa. Zostali oni deportowani do kopalni miedzi w Palestynie wraz z wieloma innymi chrześcijanami – czasami wspomina się o 50, 100, 150 lub 156 męczennikach – podczas prześladowań za cesarza Maksymina. Gdy tam wytrwali i nadal praktykowali swą wiarę, patriarcha Firmilian skazał ich na śmierć przez spalenie.
Wszyscy zginęli męczęńską śmiercią około 310 r. w Phaino (dziś Khirbat Faynan), leżącym na południe od Morza Martwego w Jordanii.
Tradycja prawosławna nie nazywa Eliasa i Patermuthiosa kapłanami, ale szlachcicami i dodaje kapłana Zeno (Zinon). Acta Sanctorum wspomina również biskupa Turgiusa i diakona Piusa i wymienia ich jako prawdopodobnych towarzyszy Peleusa i Nilusa.
Wszyscy wspominani są w 𝘔𝘢𝘳𝘵𝘺𝘳𝘰𝘭𝘰𝘨𝘪𝘶𝘮 𝘜𝘴𝘶𝘢𝘳𝘥𝘪 – 𝘜𝘴𝘶𝘢𝘳𝘥𝘪 𝘈𝘶𝘤𝘵𝘢𝘳𝘪𝘢 𝘢𝘱𝘶𝘥 𝘚𝘰𝘭𝘭𝘦𝘳𝘪𝘶𝘮.
Zaś Martyrologium Romanum wspomina tylko niektórych z nich: „19 września około 310 roku, w związku z prześladowaniami chrześcijan przez Dioklecjana, święci męczennicy Peleus i Nilus, biskupi z Egiptu, święty kapłan i męczennik Elias oraz święty męczennik Patermuthius zostali spaleni żywcem w Palestynie.”
Euzebiusz z Cezarei (pisarz, teolog i historyk chrześcijański, biskup Cezarei Nadmorskiej w Palestynie od 313 do ok. 340 r.) napisał o tych męczennikach w XIII rozdziale swojego dzieła „O męczennikach Palestyńskich”.
opr. dk. Krzysztof Kaput