Święta Radegunda z Turyngii (znana jako Radegunda z Poitiers, ur. ok. 518-520 w Erfurcie, zm. 13 sierpnia 587 w Poitiers) to frankijska królowa Neustrii, mniszka, diakonisa oraz fundatorka Klasztoru Świętego Krzyża w Poitiers (552 r.), czczona jako święta w Kościele katolickim i ewangelickim. Wspomnienie liturgiczne przypada w dzienną pamiątkę jej śmierci, czyli 13 sierpnia.
Była córką Berthachara, pogańskiego władcy części Turyngii. W 531 roku król Franków Chlotar I najechał i zniszczył Królestwo Turyngii, a młodą Radegundę uprowadził jako brankę. Około 540 roku zmusił ją do ślubu ze sobą, stała się tym samym królową Neustrii. Jako królowa Radegunda wykorzystywała swoją pozycję do pełnienia dzieł miłosierdzia – pomagała ubogim, chorym, a trędowatych osobiście obmywała i karmiła, co budziło zdumienie otoczenia.
Około 550 roku Chlotar I kazał zamordować jej ukochanego brata. To okrutne wydarzenie sprawiło, że Radegunda ostatecznie porzuciła męża i dwór, uciekając przed jego gniewem. Udała się do Noyon, gdzie biskup Medard – mimo sprzeciwu części otoczenia obawiającego się reakcji króla – wyświęcił ją na diakonisę (co było wówczas formą oficjalnej posługi kobiet w Kościele). Założyła klasztor Świętego Krzyża w Poitiers (552 r.), w którym zamieszkała nie jako opatka, lecz jako zwykła mniszka, oddając się ascezie i modlitwie. W 569 roku sprowadziła do klasztoru relikwie Drzewa Krzyża Świętego, dar od bizantyjskiego cesarza Justyna II. Z tej okazji poeta Wenancjusz Fortunat ułożył słynny hymn Vexilla regis („Królewskiego sztandaru orszak”).
Radegunda zmarła w opinii świętości 13 sierpnia 587 roku w Poitiers. Jej pogrzebowi przewodniczył historyk i biskupGrzegorz z Tours, który zostawił bezcenne świadectwo jej życia. Jest patronką m.in. uciekinierów, więźniów oraz ubogich.