Błogosławiony Regenardus (Regenard) to mnich i diakon z benedyktyńskiego opactwa Saint-Bertin w Saint-Omer (północna Francja). W hagiografii i lokalnych martyrologiach wspominany jest w ramach tzw. Soboru Świętych i Błogosławionych Mnichów z Saint-Bertin.
Regenardusa więc to benedyktyński mnich, sprawujący posługę liturgiczną jako diakon. Miejscem jego działalności było sławne opactwo Saint-Bertin w Saint-Omer (pierwotnie zwane Sithiu) w diecezji Thérouanne, będące w średniowieczu jednym z najważniejszych ośrodków życia monastycznego, nauki i ewangelizacji we Flandrii oraz północnej Francji.
Regenardus należał do grona dawnych, świątobliwych braci zakonnych, którzy realizowali regułę św. Benedykta poprzez modlitwę (ora) i ciężką pracę (labora) nad chrystianizacją oraz nad osuszaniem podmokłych terenów regionu. Zapisał się w kronikach klasztornych jako wzór pokory i oddania posłudze diakonatu przy ołtarzu.
Cała grupa świętych i błogosławionych związanych z opactwem Saint-Bertin dzielona jest w kalendarzach liturgicznych na konkretne dni (np. główne święto założycieli przypada na 5 września lub 6 listopada).
Regenardus rzadko występuje w źródłach samodzielnie; jest wymieniany w długiej litanii wybitnych mężów Bożych, którzy uświęcili to jedno opactwo. Do grupy tej należą Ojcowie Założyciele i Pierwsi Opaci, św. Winnok i jego towarzysze, biskupi i dostojnicy powiązani z opactwem, misjonarze i reformatorzy w Anglii i Flandrii, późniejsi Święci Opaci i Mnisi (XI–XII wiek) oraz ścisłe otoczenie diakona Regenardusa. W najwęższym kręgu liturgicznym, obok bł. Regenardusa, kroniki w tej samej linii czasowej i duchowej wymieniają bł. Gerwaldusa również świątobliwego diakona opactwa, bł. Wocardusa (Worardusa) i bł. Winerbaldusa – mnichów, którzy posiadali święcenia kapłańskie i posługiwali wspólnocie oraz 22 innych bezimiennych mnichów, których imiona zatarły się w historii, lecz ich wspólna świętość została zapieczętowana w tradycji klasztornej.
Postać diakona Regenardusa w tym zgromadzeniu świętych ukazuje wielką tradycję liturgiczną benedyktynów. Choć historia zapamiętała głównie wielkich opatów-dyplomatów i biskupów, to właśnie tacy mnisi jak diakon Regenardus – wiernie posługujący przy ołtarzu i dbający o codzienną modlitwę chórową – stanowili autentyczny, duchowy fundament potęgi opactwa Saint-Bertin.