Święty Serotyn (Serotinus) to wczesnochrześcijański męczennik, diakon i misjonarz żyjący w III wieku (lub według innych tradycji w I wieku). W hagiografii rzymskokatolickiej i galijskiej czczony jest przede wszystkim jako jeden z pierwszych ewangelizatorów i założycieli Kościoła w Sens (Galia, dzisiejsza Francja).
Dzień 22 września upamiętnia w liturgii uroczyste przeniesienie (translację) jego relikwii w IX wieku.
Według lokalnych tradycji diecezji Sens, Serotyn był młodym rzymskim obywatelem lub zromanizowanym Galem z okolic Sens, który nawrócił się na chrześcijaństwo i przyjął święcenia diakonatu z rąk pierwszych biskupów misyjnych.
Został bliskim współpracownikiem i towarzyszem świętego Sabiniana (Savinien), uważanego za pierwszego biskupa Sens, oraz jego następcy, świętego Potencjana (Potentien). Wraz z nimi oraz innymi diakonami i mnichami (takimi jak Altyn, Eodald i Drozel) przemierzał Galię, głosząc Ewangelię m.in. w okolicach Lutetii (dzisiejszego Paryża), Orleanu i Troyes.
Tradycja podaje, że Potencjan i diakon Serotyn zostali wysłani do Troyes, gdzie nawrócili córkę rzymskiego szlachcica (późniejszą świętą Matię). Tamtejszy pogański namiestnik Montanius skazał ich na chłostę i wygnał z miasta, po czym misjonarze powrócili do Sens.
Gdy w Galii wybuchły krwawe prześladowania chrześcijan (hagiografia przypisuje je czasom cesarza Aureliana pod koniec III wieku, choć starsze legendy przesuwały je na I wiek), rzymscy urzędnicy uderzyli w przywódców wspólnoty. Biskup Sabinian został ścięty toporem w Sens. Diakon Serotyn, wraz ze św. Drozelem i pięcioma innymi towarzyszami, również ponieśli śmierć męczeńską za odmowę złożenia ofiar pogańskim bóstwom. Zostali pochowani przez wiernych poza murami miasta, w pobliżu starożytnego cmentarza rzymskiego.
Przez stulecia pamięć o grobie diakona Serotyna była kultywowana lokalnie, jednak jego dokładne miejsce pochówku zatarło się w pamięci ogółu w burzliwym okresie wędrówek ludów.
Według kronikarza Odorannusa z Sens, w 847 roku arcybiskup Sens, Wenilo (Wénilo), doznał mistycznego objawienia, dzięki któremu odnalazł grobowce pierwszych patronów miasta na cmentarzu sąsiadującym z klasztorem Saint-Pierre-le-Vif. Jeden z odkrytych, osobnych budynków grobowych krył szczątki oznaczone jako należące do Serotinusa. W tym samym roku (847) arcybiskup Wenilo oraz opat Anastazy dokonali uroczystego podniesienia z ziemi i przeniesienia kości (translatio) św. Serotyna oraz jego towarzyszy do wnętrza nowo wybudowanej bazyliki Saint-Pierre-le-Vif. Wydarzenie to wywołało ogromne ożywienie kultu pierwszych męczenników w całej Francji.
Rocznica tego uroczystego przeniesienia relikwii została wpisana do lokalnych kalendarzy i martyrologiów (m.in. przez Wandelberta z Prüm) pod datą 22 września.
W ikonografii święty Serotyn przedstawiany jest w szatach diakońskich (dalmatyce), często z księgą Ewangelii lub palmą męczeńską w dłoni, stojąc u boku biskupa Sabiniana.
W historii Sens i okolic Paryża pojawia się też miejscowość Saint-Sérotin nazwana na cześć tego diakona.