Sisenandus z Beja (portugalski: Sisenando; zm. 16 lipca 851) był chrześcijańskim diakonem i męczennikiem, który został skazany na śmierć za panowania Abd al-Rahmana II – emira Kordoby – i zaliczany jest do grona 48 Męczenników Kordoby.
Życie
Większość tego, co wiadomo o Sisenandusie, pochodzi z współistniejącego martyrologium Eulogiusza z Kordoby 𝘔𝘦𝘮𝘰𝘳𝘪𝘢𝘭𝘦𝘚𝘢𝘯𝘤𝘵𝘰𝘳𝘶𝘮. Jego jedyny znany manuskrypt pozostawał przez wieki zapomniany w katedrze w Oviedo, aż do czasu ponownego odkrycia przez Pedra Ponce de León, biskupa Plasencii, który zlecił jego transkrypcję historykowi Ambrosio de Morales i opublikował go po raz pierwszy w 1574 r. Zainteresowanie Sisenandusem i męczennikami z Kordoby pojawiło się dopiero po tej dacie.
Sisenandus urodził się na Półwyspie Iberyjskim pod panowaniem islamu, po podboju Hiszpanii przez Umajjadów (był to ród arabski, który jako dynastia 14 kalifów panował nad światem islamu w latach 661 do 750). Władze islamskie przyznały chrześcijanom status 𝘥𝘩𝘪𝘮𝘮𝘪 (arabska nazwa niemuzułmańskich mieszkańców krain pod panowaniem islamu, nazwa pochodzi od 𝘻𝘪𝘮𝘮𝘢, czyli 𝘱𝘢𝘬𝘵), co pozwalało im praktykować swoją religię z pewnymi ograniczeniami, takimi jak zakaz publicznego okazywania wiary. Ci chrześcijanie, zwani Mozarabami, przyjęli elementy kultury arabskiej, zachowując jednocześnie swoją własną.
Juan Tamayo de Salazar, w swoim nacjonalistycznym 𝘔𝘢𝘳𝘵𝘺𝘳𝘰𝘭𝘰𝘨𝘪𝘶𝘮 𝘏𝘪𝘴𝘱𝘢𝘯𝘶𝘮, błędnie twierdzi, że Sisenandus urodził się we współczesnej Hiszpanii, przy błędnym założeniu, że 𝗣𝗮𝘅 𝗔𝘂𝗴𝘂𝘀𝘁𝗮 była starożytną nazwą miasta 𝗕𝗮𝗱𝗮𝗷𝗼𝘇. Eulogiusz podaje, że pochodził z 𝗕𝗲𝗷𝗮 („𝘥𝘦𝘯𝘪𝘲𝘶𝘦 𝘭𝘦𝘶𝘪𝘵𝘢 𝘴𝘢𝘯𝘤𝘵𝘪𝘴𝘴𝘪𝘮𝘶𝘴 𝘚𝘪𝘴𝘦𝘯𝘢𝘯𝘥𝘶𝘴 𝘦𝘹 𝘗𝘢𝘤𝘦𝘯𝘴𝘪 𝘰𝘱𝘱𝘪𝘥𝘰 𝘰𝘳𝘵𝘶𝘴”), skąd jako młody kleryk udał się do Kordoby, by prowadzić studia w bazylice św. Acisclusa. Tam przyjął święcenia jako diakon i jako gorliwy kaznodzieja, wkrótce potem został aresztowany, osądzony i zamęczony z rozkazu Abd al-Rahmana II, 16 lipca 851 r. Jego szczątki zostały wrzucone do Gwadalkiwiru, a później uratowane i przywiezione do kościoła San Pedro w Kordobie.
𝗗𝘇𝗶𝗲𝗱𝘇𝗶𝗰𝘁𝘄𝗼
Po pierwszym drukowanym wydaniu Memoriale Sanctorum Eulogiusza, nastąpiło ponowne zainteresowanie Męczennikami z Kordoby. Pod koniec XVI wieku, kiedy biskupem Kordoby był Francisco de Reynoso y Baeza, miasto Beja wysłało delegację prokuratorów z prośbą o sprowadzenie relikwii świętego Sisenandusa – lub przynajmniej ich części – do miejsca jego urodzenia; zarówno biskup, jak i Filip II Hiszpański uznali to za odpowiednio pobożną demonstrację i zezwolili na sprowadzenie kości promieniowej do Beja w roku 1600. Relikwia była początkowo przechowywana pod tabernakulum w kościele Salvadora, ale potem przeniesiono ją do własnej świątyni. Gdy ta kaplica popadła w ruinę i ostatecznie została opuszczona, relikwie przeniesiono do ołtarza w katedrze św. Jakuba Wielkiego, gdzie są przechowywane do dziś.
Dnia 24 października 1651 roku, święty diakon Sisenandus został ogłoszony patronem miasta Beja w Portugalii.
opr. dk. Krzysztof Kaput