Tarsycjusz (łac. Tarcisius) uznawany jest za akolitę i męczennika, którego wspomnienie w Kościele katolickim przypada na 15 sierpnia (gdzieniegdzie 16 sierpnia). Zginął śmiercią męczeńską w Rzymie około 15 sierpnia 257 roku, broniąc Najświętszego Sakramentu przed zniesławieniem przez pogan.
Bywa w niektórych tradycjach i dawnych źródłach uznawany za diakona, choć obecne – oficjalne stanowisko hagiograficzne określa go jako akolitę. Głównym powodem, dla którego zaczęto uważać go za diakona, jest inskrypcja grobowa ułożona w IV wieku przezpapieża Damazego I. Papież bezpośrednio porównał w niej męczeństwo Tarsycjusza do śmierci diakona św. Szczepana (pierwszego męczennika), który również został ukamienowany. To zestawienie sprawiło, że późniejsi autorzy zaczęli przypisywać Tarsycjuszowi ten sam stopień święceń.
Według pobożnej tradycji Tarsycjusz był kilkunastoletnim chłopcem (często opisywanym jako ok. 15-letni akolita), który usługiwał przy ołtarzu i cieszył się zaufaniem rzymskiego kleru w czasie nasilających się prześladowań. Zgodnie ze świadectwem papieża Damazego I, Tarsycjusz podjął się odważnego zadania zaniesienia Eucharystii (Postaci Eucharystycznych) uwięzionym chrześcijanom, którzy oczekiwali na wyrok śmierci. W drodze został napotkany przez pogańskich rówieśników, którzy domagali się, aby im pokazał, co ukrywa na piersi. Odmówił wydania świętych tajemnic poganom. Rozwścieczony tłum rzucił się na niego, kamienując go i bijąc na śmierć. Oprawcy nie znaleźli jednak w jego rękach ani w szatach Eucharystii – Pan uchronił swoje Ciało przed zbezczeszczeniem.
Ciało męczennika odnalazł potajemnie chrześcijanin i złożył je w pobliżu grobu papieża św. Zefiryna w Katakumbach Kaliksta w Rzymie.
Na przestrzeni wieków relikwie św. Tarsycjusza kilkukrotnie zmieniano miejsce spoczynku – wędrowały m.in. do rzymskich bazylik, takich jak San Silvestro in Capite oraz San Lorenzo fuori le Mura, gdzie spoczął w pobliżu św. Wawrzyńca i św. Stefana. W2012 roku relikwie powróciły w pobliże Katakumb Kaliksta do nowo wzniesionego kościoła i instytutu salezjańskiego pw. św. Tarsycjusza (Istituto San Tarcisio), gdzie do dziś czczony jest jako patron ministrantów, lektorów i dzieci przystępujących do Pierwszej Komunii Świętej.