Teodor urodził się około 880 w Koroni na Peloponezie w Grecji. Był długo oczekiwanym dzieckiem, dlatego otrzymał imię, które w tłumaczeniu z greki oznacza „dar Boży”. Jednak już w młodym wieku został sierotą, a powierzony opiece biskupa Koroni wyświęcony został przez niego najpierw na lektora.
Następnie spędził młodość w Nafplio z członkiem rodziny, który był księdzem. Ożenił się, miał dwoje dzieci i już jako ojciec rodziny został wyświęcony na diakona przez biskupa Theodora z Argos. W poszukiwaniu bardziej duchowego życia opuścił jednak rodzinę i udał się do Rzymu, gdzie miał nadzieję znaleźć duchowe spełnienie w klasztorze. Jednak miasto to jawiło mu się bardziej jako miejsce świeckie, dlatego przeniósł się do Monemvasia w 920 roku. Tu w celi kościoła Służebnicy Bogarodzicy (prawdopodobnie dzisiejszy kościół Panagia Chrysafitissa) żył jako pustelnik oddany nieustannej modlitwie.
Teodor zignorował prośbę swojej żony o powrót do domu przekazaną przez miejscowego biskupa. Po roku opuścił Monemvasia z bizantyjską flotą i przybył na wyspę Kithira (gr. Κύθηρα, trb. Kitira; historycznie Cytera – grecka wyspa na Morzu Śródziemnym).
po tym, jak Bizantyjczycy pokonali tamtejszych muzułmańskich piratów. Teodor osiedlił się tam wraz ze swoim towarzyszem Antoniosem. Wyspa była wtedy niezamieszkana z powodu najazdów Saracenów przybywających z Krety. Obaj żyli tam całkowicie samotnie. Po czasie skrajnej ascezy, Antonios postanowił powrócić do łagodniejszego życia Monemvasii, wkrótce po śmierci Theodora († 922 w Pitsinades na Kythirze). Jakiś czas po jego śmierci ciało Teodora zostało odnalezione przez przygodnych marynarzy, którzy pochowali je w stanie nienaruszonym. Nad jego grobem wzniesiono kościół (obok kościoła poświęconego Sergiuszowi i Bachusowi), który z czasem rozbudowano a obecnie znajduje się w tym miejscu katolicki klasztor poświęcony Teodorowi właśnie.
Wspominany jest przez Kościół prawosławny 12 maja.