Święty Tytus był rzymskim diakonem, który według tradycji poniósł śmierć męczeńską w 410 r. n.e z rąk Wizygotów pod wodzą Alaryka podczas plądrowania przez nich Rzymu. Został zamordowany podczas rozdawania jałmużny biednym i głodującym mieszkańcom miasta.
Polskie dzieło hagiograficzne, którego autorami są: ks. Piotr Skarga, o. Prokop Leszczyński i o. Otto Bitschnau, wydane w 1910 r. w Mikołowie – „Żywoty Świętych Pańskich na wszystkie dnie roku” (sic!), pod datą 16 sierpnia informuje:
— W Rzymie męczeństwo św. Tytusa, Dyakona, który, mając właśnie zamiar rozdzielania pieniędzy między ubogich, został zabity przez przywódcę Gotów plądrujących miasto.
W Martyrologium rzymskim pod datą 16 sierpnia czytamy: „W Rzymie, św. Tytus, diakon, który, gdy miasto zostało zdobyte przez Gotów, został stracony przez barbarzyńskiego trybuna, podczas gdy rozdawał pieniądze ubogim.”
opr. dk. Krzysztof Kaput