Wojciech (Adalbert, Adalbertus) – urodzony w Nortumbrii – średniowiecznym królestwie anglosaskim, położonym na terenie obecnej północnej Anglii i południowo-wschodniej Szkocji. Powstałym po zjednoczeniu dwóch królestw: Bernicji i Deiry, do których następnie dołączono drobniejsze państwa celtyckie. Wojciech był członkiem rodziny królewskiej Nortumbrii, co upamiętniają jego wizerunki.
Według niektórych źródeł diakon Wojciech był najpierw mnichem w opactwie Rath Melsigi (anglosaski klasztor w Irlandii, wielu mnichów, którzy tam studiowali, było aktywnych w misji anglosaskiej na kontynencie), pomagał św. Egbertowi w ewangelizacji Irlandii. W 690 r. pomagał św. Willibrordowi w misji we Fryzji, gdzie związał się w szczególności z Egmond i tam właśnie zbudował pierwszy kościół. Został mianowany archidiakonem nowo powstałej diecezji Utrecht, której pierwszym biskupem był Wilibrord czyniąc z niej ośrodek swej misji wśród Fryzów.
Wojciech zmarł około 740 r. w Egmond (później Egmond-Binnen, dziś dzielnica Bergen koło Alkmaar w Holandii). Został tam pochowany, a nad jego grobem zbudowano kościół.
Klasztor w Egmond, którego opatem w tradycji jest diakon Wojciech, w rzeczywistości został założony jako klasztor na początku X wieku i był najstarszym opactwem w Holandii. Relikwie diakona Wojciecha zostały tam przeniesione po 922 roku.