Święty Zenon (Zeno) był diakonem Kościoła w Bayeux (Galia, dzisiejsza Normandia we Francji) i najbliższym towarzyszem tamtejszego biskupa, św. Ragnoberta (Regnoberta). Obaj duchowni żyli na przełomie VI i VII wieku (lub w VII wieku, zależnie od źródeł hagiograficznych) i są wspólnie upamiętniani w liturgii.
Zenon pochodził z rzymsko-galijskiej rodziny i wczesne lata swojego życia poświęcił służbie Bogu w diecezji Bayeux. Został wyświęcony na diakona przez św. Ragnoberta, który objął tamtejszą stolicę biskupią jako jeden z jej pierwszych, legendarnych pasterzy.
Jako diakon pełnił kluczową rolę w Kościele lokalnym. Towarzyszył swemu biskupowi we wszystkich podróżach misyjnych, wspierając go w ewangelizacji plemion saskich i frankijskich osiadłych w Normandii. Zarządzał również dobrami diecezji, odpowiadał za opiekę nad ubogimi, chorymi i wdowami, co stanowiło tradycyjny fundament diakonatu w starożytności.
W dawnych martyrologiach i spisach normandzkich św. Zenon i św. Ragnobert są często określani tytułem Confessores (Wyznawcy). Oznacza to, że ich życie było pełne wyrzeczeń i niedostatków znoszonych dla Chrystusa. Obaj doświadczali wrogich ataków ze strony wciąż silnych w regionie wspólnot pogańskich oraz trudnych warunków politycznych epoki Merowingów.
Święty Zenon zmarł w opinii świętości niedługo przed lub niemal równocześnie ze swoim biskupem we wczesnych latach VII wieku. Zostali pochowani blisko siebie w Bayeux.
Trwałość kultu diakona Zenona wynika bezpośrednio z losów relikwii jego i biskupa Ragnoberta w dobie najazdów Normanów oraz w okresie karolińskim. W IX wieku, z powodu niszczycielskich najazdów piratów nordyckich na Normandię, relikwie św. Ragnoberta i diakona Zenona zostały potajemnie wywiezione z Bayeux w głąb Francji, aby uchronić je przed profanacją. Tradycja głosi, że gdy relikwie dotarły w rejon Burgundii (do Bar-sur-Seine), król frankijski Karol Łysy doznał za ich wstawiennictwem cudownego uzdrowienia z potwornego bólu zęba. W dowód wdzięczności król ufundował nowe miejsce kultu dla obu świętych.
Szczątki biskupa i jego diakona spoczęły ostatecznie w opactwie w Auxerre. Od tego momentu imię diakona Zenona zaczęło pojawiać się w oficjalnych francuskich kalendarzach liturgicznych, nierozerwalnie złączone z imieniem Ragnoberta.
Wspomnienie św. Zenona, diakona z Bayeux, przypada na 16 maja. W ikonografii bywa przedstawiany w dalmatyce (szacie diakońskiej), często stojąc u boku św. Ragnoberta, trzymając księgę Ewangelii lub naczynie liturgiczne przeznaczone dla posługi ubogim.