Święty Andrzej Kantor (Andreas Cantoris) to postać, o której zachowało się bardzo niewiele indywidualnych szczegółów biograficznych. Jego historia jest nierozerwalnie związana z męczeństwem wspólnoty zakonnej w Bardiowie (dzisiejsza Słowacja).
Był diakonem i zakonnikiem w klasztorze augustianów w Bardiowie. Jego przydomek „Cantoris” (Kantor) sugeruje, że pełnił w zgromadzeniu funkcję odpowiedzialnego za śpiew liturgiczny i oprawę muzyczną.
Zginął podczas najazdu wojsk husyckich w 1428 r. na Górne Węgry (Słowację). Husyci, wrogo nastawieni do hierarchii kościelnej i zakonów, zaatakowali klasztor. Andrzej, wraz z subprzeorem Mikołajem (Carpentariusem) oraz kapłanem Janem z Budy, odmówił wyrzeczenia się wiary katolickiej.
Został zamordowany przez najeźdźców w okrutny sposób. Tradycja zakonna przekazuje, że męczennicy zginęli za wierność Kościołowi i obronę sakramentów.
Choć nie przeszedł formalnego procesu kanonizacyjnego w dzisiejszym rozumieniu, w tradycji augustiańskiej i lokalnej bardiowskiej czczony jest jako błogosławiony męczennik. Jego imię pojawia się w dawnych martyrologiach zakonnych oraz w opracowaniach historycznych dotyczących wojen husyckich (m.in. u Bollandystów).
W ikonografii i spisach zakonnych występuje zazwyczaj w grupie trzech „Męczenników z Bardiowa”, symbolizując wierność powołaniu diakońskiemu aż do śmierci.