Barochas (znany również jako Barachias), to postać nierozerwalnie związana z żywotem św. Porfiriusza, biskupa Gazy. Ich relacja jest jednym z najbardziej przejmujących opisów lojalności diakona wobec swojego biskupa w okresie wczesnochrześcijańskim.
Barochas był początkowo sługą św. Porfiriusza. Towarzyszył mu w trudnych misjach dyplomatycznych i religijnych, m.in. w podróżach do Konstantynopola, gdzie Porfiriusz zabiegał o wsparcie cesarskie w walce z pogaństwem w Gazie.
Ze względu na jego niezłomną wiarę i oddanie, Porfiriusz udzielił mu najpierw święceń niższych, a następnie wyświęcił go na diakona. W strukturze ówczesnego Kościoła w Gazie Barochas stał się „prawą ręką” biskupa.
Kluczowy moment w życiu Barochasa to zamieszki w Gazie wywołane przez pogan, którzy sprzeciwiali się chrześcijańskiej misji Porfiriusza. Podczas jednego z napadów tłumu pogańskiego na chrześcijan, Barochas został tak dotkliwie pobity, że uznano go za zmarłego. Marek Diakon opisuje, że znaleziono go nieprzytomnego i zmasakrowanego na ulicy. Według hagiografii, Barochas odzyskał przytomność dzięki modlitwie Porfiriusza, jednak rany były zbyt ciężkie. Zmarł niedługo potem, około 401 roku (niektóre źródła przesuwają tę datę o kilka lat, zależnie od datowania zniszczenia pogańskiej świątyni Marneion).
W martyrologiach chrześcijańskiego Wschodu (szczególnie w tradycji greckiej i palestyńskiej) wspominany jest razem ze św. Porfiriuszem (26 lutego).
Postać Barochasa jest uważana za historyczną głównie dzięki drobiazgowym opisom Marka Diakona w Żywocie św. Porfiriusza (Vita Porphyrii). Jest on przedstawiany jako wzór diakona-męczennika, który cierpiał za wiarę u boku swojego pasterza. Informacje o Barochasie są uznawane za bardzo wiarygodne w kontekście literatury hagiograficznej V wieku. Marek Diakon, autor relacji, był naocznym świadkiem opisywanych wydarzeń w Gazie, co czyni postać Barochasa jedną z lepiej udokumentowanych postaci diakonów z tego okresu.