Postać św. Flawiana z Kartaginy (zm. ok. 259 r.) jest nierozerwalnie związana z jedną z najbardziej wzruszających relacji o męczeństwie z okresu prześladowań cesarza Waleriana.
Flawian był diakonem Kościoła w Kartaginie (dzisiejsza Tunezja) i bliskim uczniem słynnego biskupa, św. Cypriana. Należał do grupy duchownych, którzy kontynuowali misję po wygnaniu i śmierci swojego pasterza.
Został uwięziony wraz z grupą chrześcijan (m.in. z Montanusem i Lucjuszem). Podczas gdy jego towarzysze zostali straceni wcześniej, Flawian musiał czekać na wyrok trzy dni dłużej, ponieważ jego przyjaciele próbowali go ratować, twierdząc fałszywie przed sędzią, że nie jest on duchownym (co mogło złagodzić wyrok). Flawian stanowczo zaprzeczył kłamstwu przyjaciół, otwarcie wyznając, że jest diakonem. Został ścięty mieczem w 259 roku. Przed śmiercią miał wizję św. Cypriana, która umocniła go w wierze Ökumenisches Heiligenlexikon.
-
- Wspomnienie: W Martyrologium Rzymskim jego wspomnienie przypada na 24 lutego (często wspominany razem z towarzyszami: Montanusem, Lucjuszem i innymi).
- Źródło historyczne: Opis jego męczeństwa (Acta Montani et Lucii) uważany jest za jedno z najbardziej wiarygodnych źródeł wczesnochrześcijańskich, spisane prawdopodobnie przez naocznych świadków lub samych więźniów przed śmiercią Britannica.
Flawian z Kartaginy to klasyczny przykład diakona, dla którego tożsamość sakramentalna była ważniejsza niż ocalenie życia.