Isabella Gilmore (z domu Morris) była kluczową postacią w odrodzeniu urzędu diakonis w Kościele Anglikańskim. Jej praca zrewolucjonizowała opiekę społeczną i duchową w najbiedniejszych dzielnicach południowego Londynu.
Życiorys i powołanie
Urodziła się w 1842 roku w zamożnej rodzinie. Była siostrą słynnego artysty i pisarza Williama Morrisa. Po nagłej śmierci męża (Arthura Gilmore’a) w 1882 roku, Isabella postanowiła poświęcić życie służbie. Przeszła szkolenie pielęgniarskie w Szpitalu Guy’s w Londynie, co ukształtowało jej praktyczne podejście do pomagania. W 1886 r. Biskup Rochester, Anthony Thorold, poprosił ją o reaktywację zakonu diakonis, aby dotrzeć do potrzebujących w slumsach Battersea.
Misja i osiągnięcia
-
- Dom Diakonis: Założyła dom formacyjny (Gilmore House), w którym przygotowywała kobiety do pracy duszpasterskiej i socjalnej.
- Metoda pracy: Isabell kładła nacisk na profesjonalizm i niezależność. Diakonise pod jej wodzą nie były „zakonnicami w odosobnieniu”, lecz pracownicami terenowymi.
- Służba w slumsach: Osobiście odwiedzała najbiedniejsze rodziny, dbając o higienę, edukację dzieci oraz wsparcie duchowe.
- Teologia urzędu: Domagała się, aby diakonise były ordynowane przez biskupa i uznawane za część hierarchii kościelnej, a nie tylko wolontariuszki.
Śmierć i dziedzictwo
Zmarła 16 kwietnia 1923 roku. W Kościele Anglikańskim jej święto obchodzone jest 16 kwietnia. Wyszkoliła setki kobiet, które niosły pomoc w całej Anglii. Jej model diakonatu stał się fundamentem dla współczesnej roli kobiet w anglikanizmie.