Święci Mardoniusz i Migdoniusz są czczeni jako męczennicy z czasów prześladowań za panowania cesarza Dioklecjana (początek IV wieku). Ich historia nierozerwalnie wiąże się z tragicznymi wydarzeniami w Nikomedii.
Byli dworzanami na dworze cesarskim w Nikomedii. Migdoniusz piastował wysoką funkcję urzędniczą, natomiast Mardoniusz był diakonem (w niektórych źródłach obaj opisywani są jako osoby duchowne lub blisko związane z hierarchią kościelną).
Zginęli podczas wielkiej fali prześladowań, która wybuchła po pożarze pałacu cesarskiego. O wzniecenie ognia niesłusznie oskarżono chrześcijan, co stało się pretekstem do masowych egzekucji.
Migdoniusz został spalony żywcem (lub według innych wersji uduszony i wrzucony do ognia).
Mardoniusz zginął śmiercią męczeńską przez powieszenie głową w dół i podpalenie (lub uduszenie).
Często wymienia się ich w grupie z innymi męczennikami nikomedyskimi, takimi jak Piotr, Doroteusz czy Indes.
W Kościele katolickim i prawosławnym ich wspomnienie przypada najczęściej na 28 grudnia (wraz z 20 000 męczenników z Nikomedii) lub lokalnie w inne dni września i stycznia czy marca, zależnie od konkretnego synaksarionu.