Papylus, znany również jako Papilo, wraz z jego siostrą Agathonice, biskupem Carpusem i sługą Agathodorosem został zamęczony w Pergamus w Azji Mniejszej (obecnie Bergama w zachodniej Turcji) ok . 250 r. w czasie prześladowań za panowania cesarza Decjusza.
Carpus był biskupem Thyatiry w Azji Mniejszej, jednego z siedmiu kościołów, o których mówi nowotestamentalna Księga Apokalipsy. Papylus, który studiował medycynę, został diakonem i współpracownikiem Karpusa, który na diakona go wyświęcił. Agathodorus był sługą w diecezji Thyatira. Gdy ci trzej zostali aresztowani, otwarcie wyznali swoją wiarę w Chrystusa.
Święci męczennicy Carpus, biskup Thyatiry, diakon Papylus, Agathodoros i Agathonica, siostra Papila, cierpieli w czasie prześladowań chrześcijan za panowania cesarza Decjusza w III wieku. Namiestnik okręgu, w którym mieszkali święci, dowiedział się, że Carpus i Papylus nie obchodzą pogańskich świąt. Wydał rozkaz aresztowania i najpierw próbował przekonać ich do prawdziwości rzymskiej religii pogańskiej. Święci odpowiedzieli, że byłoby niewłaściwe oddawać cześć fałszywym bogom.
W swoich ważnych i bardzo aktualnych słowach Carpus podkreślił: „My, chrześcijanie, pracujemy własnymi rękami. W czasie, gdy niewierzący w Chrystusa i Ewangelię przeklinają nas i wyszydzają, my życzymy im wszystkiego najlepszego. Gdy oni nas prześladują, my okazujemy tolerancję. Gdy nas oczerniają, odpowiadamy słowami pożytecznymi i miłymi”. Rozdrażniony taką wypowiedzią Carpusa, namiestnik skazał go na tortury. Sędzia nakazał więc związać ich i przeprowadzić przez miasto w żelaznych łańcuchach, a następnie przywiązać do koni i zaprowadzić do pobliskiego miasta Sardis. Agathodorus i Agathonice dobrowolnie poszli za Carpusem i Papylusem.
W przekazach zachowały się ich ostatnie słowa.
Karpus: „Bogowie są nieczuli; pozbaw ich swojej czci, a zostaną zbezczeszczeni przez psy i kruki. Nigdy wcześniej nie poświęciłem się obrazom, które nie mają uczucia ani zrozumienia.”
Papylus: „Mam wiele dzieci, w ramach wiary chrześcijan, dzieci duchowych w każdej prowincji i mieście. Nie czuję bólu, bo mam kogoś, kto mnie pocieszy; cierpi we mnie ten, kogo nie widzisz.”
Agathonice: „Jeśli jestem godna, chcę iść śladami moich nauczycieli. Moje dzieci mają Boga, który nad nimi czuwa.”
Św. diakon Papylus za życia słynął z daru leczenia chorych – po swej męczeńskiej śmierci niezmiennie uzdrawia wszystkich, którzy z wiarą się do niego zwracają.
𝗧𝗮𝗸 𝗼𝗽𝗶𝘀𝘆𝘄𝗮𝗻𝗼 𝗶𝗰𝗵 𝗺ę𝗰𝘇𝗲ń𝘀𝘁𝘄𝗼
Carpus był biskupem Tyateiry, a Papylus diakonem. Urodzili się w Pergamus, gdzie za panowania Decjusza doznali cierpień za wiarę chrześcijańską z rąk złego prokonsula Waleriusza. Waleriusz przywiązał ich do koni i zawlókł do Sardis, gdzie poddał ich surowym torturom. Wtedy ukazał się im anioł Boży, który uleczył ich z ran i dodał otuchy. Sługa Carpusa, Agathadorus, z wielkim smutkiem podążył za swoim panem. Wówczas Waleriusz skazał go również na tortury.
Świętych znowu przywiązano do koni i ciągnęli z Sardis do Pergamus. Przywiązali świętego Carpusa do drzewa i biczowali go tak, że ciało jego pokryte było ranami, a krew płynęła strumieniem, mocząc ziemię; lecz Carpus uśmiechał się podczas tych straszliwych tortur.
Kiedy zapytano go, dlaczego się uśmiecha, święty męczennik odpowiedział, że widzi otwarte niebiosa i Pana siedzącego na swoim tronie, otoczonego Cherubinami i Serafinami.
Gdy Papylus był torturowany, modlitwą uzdrowił człowieka niewidomego na jedno oko, a wielu, którzy byli tego świadkami, uwierzyło w Chrystusa Pana. Męczennicy, rzuceni na pożarcie dzikim zwierzętom, pozostali bez szwanku. Następnie wrzucono ich do pieca ognistego. Agathonice, siostra Papylusa, również wskoczyła do ognia, ale ogień ich nie strawił. Na koniec, w roku 251, wszyscy zostali ścięci mieczem. W ten sposób, po swoich sprawiedliwych staraniach, otrzymali wieniec chwały w Królestwie Chrystusa.
Męczennicy w czasie straszliwych prześladowań podlewali swoją krwią drzewo Kościoła, które rośnie przez wieki i daje swój kojący cień, aby imię prawdziwego Boga było wielbione przez wiernych.
W 𝘔𝘢𝘳𝘵𝘺𝘳𝘰𝘭𝘰𝘨𝘪𝘶𝘮 𝘙𝘻𝘺𝘮𝘴𝘬𝘪𝘮 pod datą 13 kwietnia czytamy: „W Pergamos w Azji Mniejszej dzień zgonu św. Karpa, Biskupa z Tiatiry, jego diakona Papilusa, jego siostry Agatoniki, znakomitej niewiasty i św. Agatodora, ich służącego, oraz wielu innych, którzy po rozlicznych mękach za uświęcające wyznanie wiary otrzymali koronę męczeńską za panowania Marka Antoniusza Verusa i Lucjusza Aureliusza Commodusa.”
Kościół obchodzi również wspomnienie nowej męczennicy Chryzy – wszystkich przedstawia poniższa ikona. Od lewej na dole: śśw. diakon Papylus, biskup Carpus, Hryza. Od lewej u góry: śśw. Agathodoros i Agathonica.
opr. dk. Krzysztof Kaput