Święty Primulus wraz z grupą towarzyszy to męczennicy z połowy III wieku, których śmierć nastąpiła podczas prześladowań chrześcijan w Imperium Perskim za panowania króla Decjusza (lub wczesnego panowania Szapura I).
Wspomnienie tej grupy przypada na 22 kwietnia. Według tradycji zawartej w martyrologiach (m.in. w dawnym Martyrologium Romanum), grupa ta składała się z hierarchicznie uporządkowanej wspólnoty duchownych i świeckich:
-
- Parmeniusz – kapłan, przewodzący grupie
- Helimas (Helimeneas) – kapłan
- Chryzotelus (Chryzotebus) – kapłan
- Primulus – diakon
- Łukasz – diakon
- Mucjusz – diakon
- Tudianus: Osoba świecka (wyznawca).
Zdarzenia te miały miejsce około roku 250–251 n.e. w miejscowości Cordula (niekiedy identyfikowanej jako osada w pobliżu Babilonu w Persji).
W tym czasie rzymski cesarz Decjusz prowadził intensywne prześladowania chrześcijan. Ponieważ granice między Rzymem a Persją były miejscem nieustannych walk, chrześcijanie żyjący na pograniczu (w Mezopotamii) często padali ofiarą podejrzeń o nielojalność wobec perskiego władcy lub byli tępieni przez rzymskie legiony podczas kampanii wojennych.
Duchowni zostali pojmani za odmowę złożenia ofiar pogańskim bóstwom. Pod przewodnictwem kapłana Parmeniusza, diakoni (w tym Primulus) oraz pozostali towarzysze mężnie wyznali wiarę w Chrystusa przed perskimi urzędnikami lub rzymskimi namiestnikami (zależnie od wariantu opisu). Zostali skazani na śmierć przez ścięcie mieczem. Ich niezłomna postawa stała się fundamentem dla rozwoju chrześcijaństwa w regionie Babilonii.