Święty Romulus, subdiakon z Diospolis (Liddy), to postać upamiętniana w grupie Męczenników z Cezarei Palestyńskiej, którzy zginęli na początku IV wieku (ok. 303–305 r.) podczas prześladowań za cesarza Dioklecjana.
Romulus pełnił posługę subdiakona w kościele w Diospolis (starożytna Lydda, dzisiejsze Lod w Izraelu). Jego historia jest nierozerwalnie związana z grupą sześciu młodych chrześcijan, którzy dobrowolnie oddali się w ręce rzymskiego namiestnika Urbana.
Gdy w Cezarei trwały igrzyska, podczas których chrześcijanie byli rzucani na pożarcie zwierzętom, grupa młodych ludzi (w tym Romulus) publicznie zadeklarowała swoją wiarę. Związali sobie ręce na znak gotowości do uwięzienia i stanęli przed namiestnikiem, żądając, by ich również poddano torturom za Chrystusa.
Zaskoczony ich odwagą Urban próbował ich przekonać do zmiany zdania, ale gdy to zawiodło, wtrącił ich do lochu. Do grupy dołączyli później dwaj inni chrześcijanie: Agapiusz i Tekla. Po krótkim czasie spędzonym w więzieniu i odmowie złożenia ofiary pogańskim bogom, Romulus wraz z towarzyszami został skazany na śmierć. Zginął przez ścięcie mieczem w Cezarei Palestyńskiej.
-
- Dzień wspomnienia: W Martyrologium Rzymskim oraz w Kościołach wschodnich wspominany jest 24 marca (wraz z towarzyszami: Tymolaosem, Dionizym, Pausisem, Aleksandrem i drugim Aleksandrem).
- Znaczenie: Postać Romulusa jest stawiana za wzór radykalnej wierności Ewangelii, która nie cofa się nawet przed dobrowolnym wydaniem się w ręce prześladowców w akcie solidarności z innymi cierpiącymi chrześcijanami.