Święci Septymiusz i Wiktoryk byli wczesnochrześcijańskimi męczennikami z Salony (dzisiejszy Solin w Chorwacji), którzy ponieśli śmierć w czasach ostatnich wielkich prześladowań chrześcijan w Cesarstwie Rzymskim.
Septymiusz (Septimius) pełnił urząd diakona w lokalnym kościele w Salonie. Jako diakon był odpowiedzialny za pomoc biskupowi, administrację dobrami wspólnoty oraz opiekę nad ubogimi. Wiktoryk (Victoricus) zaś wspominany jako świecki chrześcijanin lub osoba związana z posługą kościelną, która towarzyszyła Septymiuszowi w świadectwie wiary.
Zginęli w Salonie prawdopodobnie podczas prześladowań za panowania cesarza Dioklecjana (ok. 304 roku). Salona była wówczas stolicą rzymskiej prowincji Dalmacji i ważnym ośrodkiem chrześcijaństwa. W tym samym okresie w tym mieście zginęło wielu innych znanych męczenników, w tym św. Dujam (Dozmus), biskup Salony.
Tradycja hagiograficzna podaje, że zginęli śmiercią męczeńską za odmowę złożenia ofiary rzymskim bóstwom i trwanie przy wyznawaniu Chrystusa.
W Martyrologium Rzymskim i kalendarzach lokalnych ich wspomnienie przypada na 11 kwietnia (choć niektóre źródła wiążą ich z grupami męczenników czczonych w innych dniach kwietnia, np. 18/04).
Ich imiona i wizerunki zostały utrwalone w słynnych mozaikach w Kaplicy św. Wenancjusza w Baptysterium Laterańskim w Rzymie. W VII wieku, z obawy przed najazdami Słowian i Awarów, papież Jan IV (pochodzący z Dalmacji) kazał sprowadzić relikwie dalmatyńskich męczenników, w tym prawdopodobnie Septymiusza i Wiktoryka, do Rzymu, aby uchronić je przed zbezczeszczeniem.