Na informacje o św. Attusie (Artusie) oraz towarzyszących mu męczennikach (Timius/Tymiusz, Maurus/Maur,Gennosus/Gennosa, Sodalis), natrafiamy w dawnych Martyrologium Rzymskim oraz Martyrologium Hieronymianum. Choć szczegółowe opisy ich życia (hagiografie) nie zachowały się w formie rozbudowanych opowieści, tradycja Kościoła przekazuje o nich niektóre fakty.
Grupa ta jest czczona wspólnie jako świadkowie wiary, którzy ponieśli śmierć za czasów prześladowań chrześcijan w starożytnej Antiochii Syryjskiej (dzisiejsza Turcja) – jednym z najważniejszych ośrodków wczesnego chrześcijaństwa. W kalendarzu liturgicznym ich wspomnienie przypada na 2 lipca, czasami również 27 kwietnia. Ponieśli śmierć męczeńską, prawdopodobnie przez ścięcie lub tortury, odmawiając złożenia ofiary pogańskim bóstwom.
Imiona ich pojawiają się w najstarszych spisach męczenników, co potwierdza ich kult w pierwszych wiekach, mimo braku szczegółowych biografii (tzw. Acta Martyrum).