Święty Awitus (Awit) żył w IV lub V wieku i był nierozerwalnie związany z postacią świętego Euzebiusza. Obaj duchowni należą do grona najstarszych orędowników galijskiego miasta Auxerre.
-
- Stan: Diakon.
- Towarzysz: Euzebiusz (kapłan).
- Miejsce działalności: Auxerre (dzisiejsza Francja, dawna Galia).
- Epoka: Prawdopodobnie IV wiek (czasy po prześladowaniach, początki organizacji diecezji).
Pamięć o nich przetrwała głównie dzięki dawnym martyrologiom i lokalnej tradycji burgundzkiej.
-
- Wspomnienie liturgiczne: 3 maja.
- Martyrologium Hieronimiańskie: To jedno z najstarszych źródeł wymienia ich jako wyznawców (nie męczenników) z Auxerre.
- Charakter kultu: Są czczeni jako „święci bez własnej legendy” – ich imiona widnieją w spisach od wieków, co potwierdza historyczność ich posługi, mimo braku szczegółowych opisów cudów czy kazań.
Choć o ich życiu wiadomo niewiele, ich obecność w kalendarzu liturgicznym ma duże znaczenie historyczne.
-
- Wzór współpracy: Tradycja przedstawia ich jako dobrze współpracującą parę duchownych (kapłan i diakon), co symbolizuje pełnię posługi sakramentalnej we wczesnym Kościele.
- Pochówek: Zostali pochowani na cmentarzu św. Germana w Auxerre (Mons Autricus). Ich groby stały się miejscem pielgrzymek w okresie średniowiecza.
- Ewolucja kultu: W późniejszych wiekach ich imiona bywały mylone z innymi świętymi o tych samych imionach (np. św. Awitem z Vienne), jednak tradycja z Auxerre konsekwentnie pielęgnuje pamięć o nich jako o lokalnych pasterzach.