Losy diakona Bonifacego splecione były z Opactwem w Capsa (dzisiejsze Kafsa, Gafsa, arab. قفصة, Qafṣa, staroż. Capsa – miasto w środkowej Tunezji), gdzie opatem był Liberatus – walczący z arianizmem.
Legenda mówi, że król Wandalów Huneryk, który wyznawał arianizm, uprowadził Liberatusa i jego towarzyszy – diakona Bonifacego, subdiakonów Servusa i Rusticusa, mnichów Rogatusa i Septimusa oraz chłopca Maximusa – do portów Kartaginy, przywiązał ich do statku i podpalił. Ale gwałtowny wiatr ugasił wszystkie płomienie, po czym Liberatus i jego towarzysze zostali pobici na śmierć wiosłami i wrzuceni do morza.
Ich zwolennicy chrześcijanie pochowali wszystkich męczenników w klasztorze w Kartaginie – dziś to przedmieścia Tunisu w Tunezji.
Legendarna 𝘗𝘢𝘴𝘴𝘪𝘰 𝘚𝘦𝘱𝘵𝘦𝘮 𝘔𝘰𝘯𝘢𝘤𝘩𝘰𝘳𝘶𝘮, Męka Siedmiu Mnichów, została oparta na krótkiej notatce w 𝘏𝘪𝘴𝘵𝘰𝘳𝘪𝘢 𝘱𝘦𝘳𝘴𝘦𝘤𝘶𝘵𝘪𝘰𝘯𝘪𝘴 𝘈𝘧𝘳𝘪𝘤𝘢𝘦𝘗𝘳𝘰𝘷𝘪𝘯𝘤𝘪𝘢𝘦, historii prześladowań w prowincji Afryki autorstwa Victora z Vita.
„W czasie prześladowań rozpętanych przez wandali (V w.) pod rządami ariańskiego króla Huneryka, za wyznanie prawdziwej wiary katolickiej i pojedynczy chrzest został poddany w Kartaginie wraz z Liberatusem, opatem, Bonifacym, diakonem, Servusem i Rusticusem, subdiakonami, Rogatusem i Septimiusem, mnichami, i małym Maksymem poddano okrutnym mękom i zabito uderzeniami wiosła w głowę, gdy leżeli na kłodach, gdzie mieli zostać spaleni, i w ten sposób zakończyli przebieg swojej godnej podziwu walki, otrzymując od Pana koronę męczeństwa.”
Dzień ich pamięci to 2 lipca oraz 17 sierpnia.
opr. dk. Krzysztof Kaput